KANE
 
Aloha




Na een album hoor je niets meer van ze. Hitparadebandje. Product van de platenmaatschappij. Dopeheads. Ondanks alle vooroordelen hield Kane het hoofd koel en met het sterke tweede album So glad you made it sluit de Haagse band zich moeiteloos aan bij de grote jongens. En ze zijn blij dat ze het gehaald hebben.

ALS NEDRELANDSE BAND VERKEERT KANE IN EEN ABSOlute Luxe-positie. Allereerst was er een grote platenmaatschappij die de band een kans durfde te geven - da's al heel wat voor een rockgroep. En nadat de eerste single Where do I go now de hitparades bestormde, sprong ook het debuutalbum As long as you want this naar de bovenste regionen van de albumcharts. Kane werd genominieerd voor zo'n beetje elke Nederlandse muziekprijs die er is en ging vorig jaar als eerste Nederlandse band met een MTV-award naar huis. De Kane-formule vond niet alleen een plaats in de Mega Top 100, maar ook op serieuze festivals als PinkPop. En als drie succesvolle singles die Where do I go now opvolgden in ogenschouw neemt, kun je concluderen dat Kane zich na dik twee jaar grondig geworteld heeft in de Vaderlandse rockbodem. Nee, beslist geen eendagsvlieg dus. Na een telefoontje met de platenmaatschappij verdwijnt ook een ander vooroordeel van het lijstje. Het woord coke ontlokt namelijk een schaterlach bij de persdame. "Hoe komen mensen daar toch bij? Kane is de gezondeste band ter wereld!" En als Aloha naar Brussel afreist voor de eerste ontmoeting, blijkt dat ze weleens gelijk kan hebben. Stukken stokbrood liggen her en der verspreid door de studio en de tafel wordt opgesierd door lege flesjes Spa Blauw. Coke is er inderdaad zat, Diet Coke welteverstaan. De ijskast ligt er vol mee. De gezondste band ter wereld.

KANE IS IN EEN BRUSSELS STUDIOCOMPLEX NEERGESTREken voor de opvolger van debuutplaat en megaseller As long as you want this. Ze hebben voor de hele totstandkoming een half jaar uitgetrokken. In januari warer er de eerste repetities, nu is het opnameproces in volle gang. En het gaat voorspoedig. : "Jullie treffen het, 't is vandaag de warmste dag tot nu toe", verwelkomt zanger Dinand Woesthoff de Nederlandse delegatie. Hij en zijn bandmaten treffen het minder, want de studio heeft geen airco. In de controlekamer zoeven de ventilators wellustig, terwijl producer Michel Schoots onder het goedkeurend oog van Woesthoff de opname van een gitaarpartij voorbereidt. In het opnamehok zit een nieuw gezicht: Paul Jan Bakker, ook gitarist bij Anouk. Hij en voormalig Gotcha! drummer Martijn Bosman zijn aangetrokken om de nieuwe liedjes het beste tot hun recht te laten komen. Drummer Andre Kemp, die sinds het vertrek van Cyriel Directie de stokken hanteerde, heeft dus kennelijk al in een vroeg stadium plaats moeten maken. "Daar zal in de toekomst vast heel veel over geschreven gaan worden", voorspelt Woesthoff. "Maar het verhaal kent maar een waarheid: we zijn met hem de pre-productiefase ingegaan en het werkte gewoon niet. Toen de nummmers van de plaat zich langzaam maar zeker begonnen te ontwikkelen, gaven die liedjes aan wat voor techniek er nodig was. Gaandeweg bleek dat Andre dat niet in zich had en dan moet je kiezen. Technisch gezien was het niet eens zo ingewikkeld en Andre is echt een hele goede drummer, daar lag het niet aan. Maar een muzikant heeft wel aanleg voor de ene soort muziek en weer niet voor de andere. Wij werken al vanaf Dag 1 in totale openheid en alles wordt altijd veelvuldig besproken. Dus hebben we besloten dat we, puur om de liedjes het beste tot hun recht te laten komen, een andere drummer zouden nemen. En dat werd Martijn Bosman." Inmiddels is Dennis van Leeuwen aangeschoven, gitarist en samen met Woesthoff de groter kracht achter Kane. Van Leeuwen hoefde voor het welzijn van de liedjes geen collega in te ruilen, maar kreeg er juist eentje bij. "De nieuwe nummers vroegen om een heel ander soort invulling van de gitaar. Tussen Tony (Cornelissen, de tweede gitarist) en mij moet een soort chemie ontstaan, waarin elk nummer de juiste gitaarpartij krijgt. Maar op een gegeven moment liep het een beetje tegen het plafond aan. Er waren bepaalde stukken die een gitaarpartij nodig hadden, waar wij met z'n tweeën niet uitkwamen. Toen kwam Paul Jan in beeld, die had al eens met ons gespeeld en hij is een hele goede gitarist. Hij leek ons perfect om dat lege stukje in te vullen, en dat bleek ook zo te zijn. Het werkt echt supergod. Er komen van zowel mij, Tony als Paul Jan gitaarpartijen op de plaat terecht. Zijn we allemaal happy." Het grootste tipje van de sluier van het nieuwe Kane-album wordt een verdieping hoger opgelicht. In een deel van de studio wat nog in aanbouw is heeft Reyn Ouwehand zijn kamp opgeslagen. Hij is , naar Woesthoff's zeggen, veraantwoordelijk voor de special effects. Naar eigen muzikaal inzicht voorziet Ouwehand de rocknummers van loops, beats en soundscapes. Al vanaf de repetities begraaft hij zich in de nieuwe liedjes en hij heeft van de band een vrijbrief gekregen om ermee te doen wat hij wil. Nietsvermoedend kruipen we de cockpit-achtige ruimte in, die volgepropt is met toetsenborden en beeldschermpjes. "Gooi Free er maar doorheen", wenkt Woesthoff. Het is het eerste Reyn-style-liedje dat helemaal af is. wat volgt is een soort achtbaan ervaring: de ene loop slingert je naar de andere riff, waarbij de traditionele ritmesectie geen moment uit het oog wordt verloren en Woesthoff's stem als een degelijk, vertrouwde rode draad door het nummer loopt. Binnen no-time is alles weer voorbij. "Klinkt goed he?" Voor het eerst vandaag verschijnt er een grijns op Woesthoff's gezicht. Gepaste trots want het klinkt inderdaad goed. En anders. "Het idee om de computer toe te voegen is iets van de laatste anderhalf jaar", vertelt Woesthoff terwijl hij op z'n sokken door de wat stoffige zolder loopt. "Ik heb nooit het idee gehad van: nu gaan we eens lekker veel computers gebruiken. Maar deze invloeden gaan bij mij wel een jaar of tien terug. Ik heb toen nogal lang in de house-scene gezeten. Niet het maken ervan, maar meer de beleving. Het mooie van de house vond ik dat het je langs allerlei sferen kon slepen. Maar als ik vandaag aan die tijd terugdenk, zijn er maar schrikbarend weinig liedjes blijven hangen. Een simpel liedje op gitaar kan je echter altijd blijven boeien, als het verhaal maar goed verteld wordt en het sense maakt, weet je wel. En daar ben ik over na gaan denken. Wat gebeurt er nou als je het sferische aspect verenigt met het vertellen van een verhaal? Dat is de filosofie waarmee we aan deze plaat zijn begonnen, die zat bij elke beslissing die we namen in ons achterhoofd, en staat nou dus ook op het album. Ik heb er aan het begin echter wel bij gezegd dat het een rockplaat moest blijven. De invloeden komen alleen op een andere manier terug dan we gewend waren."

 INMIDDELS LIGT HET RIJK VAN REYN WEER ACHTER (BOVEN) ons. En terwijl Woesthoff op zoek gaat naar een cd-tje met voorlopige nummers, geeft van Leeuwen zijn visie op de nieuwe elementen in de muziek van de groep. "Ik ben liefhebber van vele soorten muziek, hoewel ik niet kan zeggen dat ik hetzelfde verleden met house heb als Dinand. Maar ik ga niet zeggen dat ik alleen rockmuziek maak en gitaar speel en that's it. Ik sta open voor muziek en ook het idee achter deze plaat. Wat ik heel mooi vond, was dat toen het idee op tafel kwam , niemand wist hoe we het zouden aanpakken en hoe het eruit zou komen. Daar hebben we toen met z'n allen over na kunnen denken." Woesthoff keert terug met de nieuwe liedjes en leidt ons naar het volgende vertrek. Het bezoek begint iets weg te krijgen van Willy Wonka and the choclate factory: steeds een nieuwe ruimte waar een geheimpje wordt ontsluierd en je met eigen ogen kunt zien hoe die nieuwe ideeën tot stand komen - en je mag natuurlijk nergens aankomen. In Willy Woesthoff & The Music Factory zijn het echter niet de genodigden die de boel slopen, maar is het de gids zelf... In de relaxruimte van het studiocomplex staat waarschijnlijk het meest exorbitante exponent van kapitalisme in de 21ste eeuw: een bovenmaatse breedbeeld-tv van klein bioscoopformaat met bijbehorende audioapparatuur en aan weerszijden een dvd- en videocollectie waar de Fame Musicstore in Amsterdam z'n vingers bij aflikt. Daarnaast een set luidspeakers van gigantische omvang. Althans, nu nog wel, want Woesthoff heeft zojuist de cd met nieuwe songs in de speler gestopt en de volumeknop dusdanig open gedraaid dat het geluidsniveau bijna ondraagelijk wordt. Na twee nummers begint hij een beetje nerveus door de kamer te drentelen, want mega-box 1 begint vervaarlijk te kraken. En nog voordat hij bij de knoppen kan komen, begeeft ook mega-box 2 het. Ettele duizend guldens aan audio-geschut gaat voor onze oren in rook op. "Oeps! Stuur de rekening maar naar de platenmaatschappij!" Ietwat schuchter sluipen we - Woesthoff nog steeds op z'n sokken - de studio uit om in het naastgelegen appartement van Dinand de luistersessie voort te zetten. Wonderbaarlijk genoeg kan zijn eigen stereo het enorme volume wat beter aan. Een half uurtje later drukt Woesthoff de stopknop weer in. "Tot hier en niet verder. Ik wil het eind van de plaat nog niet prijsgeven." Nou, dit is voorlopig wel voldoende, want de oren hebben heel wat te verwerken gekregen. Niet alleen het volume was weer aan de hoge kant, ook de nieuwe nummers zijn kneppelhard. Met industrial aandoende ritmes en rauw bekende gitaarpartijen, die zo intens zijn en je door zoveel diverse geluidslandschappen voeren dat je er een beetje beduusd van wordt. Om het kort samen te vatten: Niet echt muziek die je gezellig opzet tijdens het afwassen. "Nee, je moet er inderdaad wel even voor gaan zitten. Je moet er de tijd voor nemen. Die muziek neemt jou mee en stelt jou een vraag. Maar het vraagt ook iets van je. En dat is bij iedereen die hem opzet weer anders. Het wordt niet zo'n gezellige popplaatje wat het ene oor in en het andere oor weer uit gaat." En dat is nou precies wat As long as you want this wel was. Met de titel van het album nog in twijfel en de plaat voor het grootste deel op de rails, laten we Woesthoff, van Leeuwen en de anderen achter in het bloedhete Brussel. "We zijn al een heel eind, maar er is nog een boel te doen."

"DINAND, WAAR ZIT JE?" "Eh....thuis. Waar zit jij?" "Ik zit in België. Je weet wel de studio in Mol waar we bij het mixen zouden gaan kijken." "Oeps vergeten." "Misschien moest je eens iemand aanstellen die je herinnert aan al je afspraken. Potverdorie!" Tot zover de gecensureerde weergave van het gesprekje tussen de persdame in Mol, België en Dinand Woesthoff te Den Haag, Nederland. Het is een maand na ons eerste bezoek aan Brussel en inmiddels zijn de opnamens aldaar afgerond. Nu is het aan Ronald Prent om onder het toeziend oog van Woesthoff, Dennis van Leeuwen en Michiel Schoots het geheel te mixen. Maar bij aankomst in België is er dus geen Kane te bekennen. De voormalige Skunk Anansie-zangeres Skin loopt er wel rond, maar ze lijkt niet echt in de stemming voor een praatje. Ronald Prent heeft wel even tijd voor ons en hij laat het eerste afgemixte nummer horen: de nieuwe single So glad you made it. Het nummer draait om een aanstekelijk baslijn en heeft ook weer de onmiskenbare invloed van Reyn Ouwehands in zich. "Een gevaarlijk nummertje", zou Woesthoff er later over zeggen. Maar goed, al met al loopt ons interview wel mooi in de soep. De reistijd tussen Den Haag en Mol is dik twee uur en Woesthoff en van Leeuwen maken niet echt aanstalte om deze kant op te komen. "Als je denkt dat we helemaal naar jullie gaan rijden heb je het goed mis!" laat de geplaagde persdame resoluut over de telefoon weten. Een half uurtje later razen we in de auto door Brabant op weg naar Den Haag. Of eigenlijk Scheveningen. Want van de nood wordt een deugd gemaakt en Woesthoff suggereert om aan zee te gaan lunchen. Ook hier in eerste instantie geen Kane-lid te bedenken. Maar niet veel later komt woetshoff dan toch aangefietst, mat Van Leeuwen voor zich op het stuur - ja, als ze zo naar België hadden gemoeten. Als de zanger het terras op komt lopen klinkt er gelijk gegil. Maar dat is niet voor hem bestemd, helaas. "Oh, da's van de bungeejump. Wordt vandaag geopend. Ze hadden mij gevraagd om als eerste te springen. Heb ik maar niet gedaan." In de tussenliggende maand is het album steeds meer vorm gaan krijgen. De titel is bepaald: So glad you made it, vernoemd naar de gelijknamige single. Alles wat op tape moet staan staat erop, de oh zo belangrijke volgorde van de liedjes staat vast en nu moeten de losse eindjes nog aan elkaar worden geknopt. Dat gebeurt nu in Mol en later volgt de mastering in de Abbey Road Studios in London. Nou, nou..."Ja dat wilden we niet in Nederland doen", zegt Woesthoff koel. "In Abbey Road is de expertise er gewoon. Chris Blair heet de man die onze plaat onder handen neemt en hij heeft al heel wat op z'n kerfstok. We zijn daar ok al wezen kijken, en die apparatuur is echt fantastisch. De masteringtafel leek wel een boordcomputer uit de Apollo 13, helemaal te gek". Pal voor het mixprocess heeft Woesthoff alle nummers opnieuw ingezongen, nog in de hete studio in Brussel. "Ja dat was wel heftig. Ik had er vier dagen voor uitgetrokken, maar toen stonden er pas negen nummers op. M'n stem klonk wel lekker doorleefd - dat is het voordeel als je het inzingen pas als allerlaatste doet - maar aan de andere kant was ik ook erg moe. En zang mag niet moe klinken, dus dat vergde weer veel inzet. En met die warmte was het wel even aanpoten zonder airco." Nu de plaat van Kane Nieuwe stijl zo goed als af is, moeten er eerst nog wat oude verplichtingen worden nagekomen. Zeventien optredens staan er in augustus en september gepland voor de band. Dat moet dan gebeuren in de oude formatie en van de nieuwe nummers mag nog niets prijsgegeven worden. De band heeft ten tijde van het gesprek net twee van die optredens achter de rug, en het viel ze gelukkkig mee. "We dachten dat het moeilijk zou zijn om middenin de nieuwe fase nog eens met de oude band op pad te gaan, maar het tegendeel is waar. Dit is toch de vorm waarmee we de afgelopen twee jaar alle succes behaald hebben, dus maken we het ook zo af. Toen we stopten met optreden om het album op te nemen was de oude vibe nog prima. We hebben 'm zo weer opgepikt. Ok wist eerst niet of ik het wel leuk zou vinden om twee jaar oude nummers te doen terwijl we net al dat nieuwe materiaal afhadden. Maar het was te gek."

 EIGENLIJK IS HET BIZAR OM TE ZIEN EN TE HOREN HOEVEEL Kane in twee jaar tijd is veranderd. Er is dan ook veel gebeurd sinds 1999: eerst was daar het enorme succes, vervolgens heeft de band de daar opvolgende, gebruikelijke golf van kritiek te verwerkene gekregen, bandwisseling...En nu ligt er dan een plaat klaar die zo'n enorme groei laat zien dat je je nauwelijks voor kunt stellen dat As long as you want this en So glad you made it twee opeenvolgende platen zijn. Met andere woorden: Kane is in korte tijd volwassen geworden. Woesthoff: "Dat zeiden we laatst ook. In de oefenruimte dacht ik al bij mezelf: waar komt dit vandaan, hoe kan dit? Als je deze nummers naast ons oude werk legt, ljkt het wel of dit de derde plaat is, of zo. Maar als je bekijkt waar wij op dit moment met ons hoofd zitten, is het een logisch vervolg. Dus toch gewoon de tweede plaat. Ik loop nu al na te denken waar we met de volgende heen moeten, want ik wil sowieso weer een stap verder. Alleen weet ik nog niet waarheen."En dat terwijl de band net zo makkelijk had kunnen kiezen voor een tweede As long as you want this om het succes van de eerste te houden. "Soms hoor je artiesten zeggen dat ze geen plaat als hun vorige zouden willen maken, omdat dat te gemakkelijk is. Gemakkelijk? Ik zou onze vorige niet eens meer kunnen maken. Ik schrijf geen liedjes meer als toen. De werkwijze is compleet anders. De vorige plaat hebben Dennis en ik met z'n tweeën gedaan. Wij vertelden aan iedereen hoe wij het wilden hebben, zus en zo moest gespeeld worden. Nu hebben wij eerst het raamwerk neergelgd van een liedje, waarbinnen iedereen met eigen input moest komen. Want ik kan geen drumbeats bedenken die gekker zijn dan die van Martijn, of toetspartijen beter dan die van de totsenist. Bovendien moesten alle ego's uit en werd alles met elkaar overlegd. Als alles kan en alles mag, dan komen daar de leukste ideeën uit. En dan zijn er vijf van de tien kut en vijf van de tien te gek. Zo zijn alle nummers tot stand gekommen". Bij de beluistering in Brussel sloop het woord intens er al een paar keer in. Het is geen gemakkelijke plaat geworden. Misschien zelf een te moeilijke? "Nee, want je hebt geen verstand van muziek nodig om iets mooi te vinden. We hebben een heel intens ding opgenommen daar in Brussel. Je moet hem echt in een keer horen. Dan is het echt een heavy trip. Hij opent snel met hele kicken liedjes. Krachtige liedjes. Die zeggen je: "Hallo! So gald you made it! Dan komt nummer vier, de titelsong. Dan zit je van: ja, te gek, te gek, te gek..."Woesthoff vertelt het alsof hij het album in zijn hoofd aan het draaien is. "Maar bij nummertje vijf duikt de plaat ineens een heel andere richting in dan je zou verwachten. Zo van: wow, te gek, nog steeds te gek. En dan dompel je er steeds dieper in. Als het je daar raakt, stelt die muziek een vraag aan jou. Wat dat is dat moet je zelf uit gaan zoeken.""Ik kan niet voorspellen hoe het publiek gaat reageren", wordt Woesthoff wakker. "Maar ik vind het een mooie plaat met mooie liedjes en ik denk dat mensen die hem horen dat zullen onderstrepen. Er zullen vast wel lui zijn die denken: dit volg ik niet. Maar ik denk dat we er juist meer mensen mee gaan bereiken."

HET IS DUIDELIJK DAT KANE AFWIL VAN HET IMAGO WAAR de band de afgelopen jaaren een beetje ongewild mee opgescheept is: dat van tieneridool/blikvanger/opperhoofd Dinand Woesthoff en de anderen. "Wat mensen niet zien, is dat Kane een heleboel dingen tegelijk is. Het is niet alleen maar met z'n allen muziek maken, het is een heel breed ding. Daarbinnen beslissen Dennis en ik in grote lijnen eigenlik alles, zakelijk gezien. Muzikaal gezien ligt de eindverantwoordelijkheid bij mij. Maar op het podium zien ze zeven mensen die met z'n alles plezier staan te maken. Maar of ze nou die band zien of denken dat alles om Dennis en mij draait, vind ik eigenlijk weinig boeien." Dat vraagt om uitleg. Want ergens klopt dat beeld van Dinand, Dennis en de rest dus toch wel een beetje. "We zijn nooit een bandje geweest van vijf vrienden van de lagere school die samen muziek gingen maken. Toen Dennis en ik in mijn keldertje begonnen met dit verhaal, was er nog helemaal niemand. Maar we zijn ook niet een band waarbij een persoon alles tot in detail bepaalt en niemand anders. Kijk, er zijn op dit gebied twee uitersten. Je hebt bands met een iemand die zegt: zo gaan we het doen en niet anders. En bands die elkaar aankijken van: heeft iemand wat, want ik heb niks. Daartussen zit een heel groot grijs gebied. Bij ons is dat gebied wat kleiner. Wij geven een basis voor een liedje, de anderen vullen dat naar eigen inzicht in. Daardoor heb ik nu pas voor het eerst een echte bandjesgevoel". Van Leeuwen: "Doordat alle muzikanten input leveren, krijg je ook al die persoonlijkheden op de plaat. Ik weet niet of mensen Kane daardoor anders gaan zien. Maar ik weet wel dat Kane anders klinkt, omdat er invloeden in zitten van acht mensen, Reyn Ouwehand incluis."

 Dan komen er drie dames en een klein meisje naar de tafel gelopen. "We doen even lastig, maar we zijn zo gek op jou!" verzucht een van de damens tegen Dinand. "Is't zo?" lacht hij. Hij gaat even met ze op de foto. Wat dat betreft zal er niet zoveel veranderen.