KANE
 
Oor





Ik lig behaaglijk achterover op een plek waar heel veel mensen, vrouwen zeker, wel zouden willen liggen. In een souterrain in een Haagse villawijk. Op het bed van Dinand Woesthoff, zanger van Kane. So glad you made it, de nieuwe Kane-cd, knalt uit de speakers. Dinand en Dennis (van Leeuwen, gitarist) zijn naar buiten. Ze laten Baloe uit, een vrolijke golden retriever, de hond van Dinands vriendin Guusje Nederhorst. Een uur heb ik de tijd om het muzikale geweld over me heen te laten komen. Ondertussen kijk ik om mee heen. Het lijkt alsof deze kamer me iets wil vertellen. Wat? Dat de eigenaar ervan een diepere denker is dan menigeen zou vermoeden. Dat is ook precies het verhaal dat So glad you made it de luisteraar vertelt..

De oosterse beeldjes op de vensterbanken, het geflikker van waxinelichtjes , de zoete geur van een rookkaars: alles duidt op een lichte hang naar mystiek. Op de vloer een halve meter bestaande CD-Box als monument van goede smaak: The original Elvis Presley collection. Naast het bed op het nachtkastje prikt een MTV Award, verkregen in Stockholm. Aan de andere kant van het bed liggen Tom Wolfe, Nicci French en Thomas Harris (Hannibal) rug op rug. Terwijl Jimi Hendrix vanaf de muur toekijkt (groot zwartwitportret), staat pal naast het bed een akoestische gitaar geduldig te wachten op invallen die 's nachts of 's ochtends in Dinands brein opborrelen. Hier in deze kamer wordt in ierde geval zeker gedroomd en gedacht. Sterker nog: hier worden dromen uitgedacht.

Nou, ga maar luisteren, had Dinand me bijna schoolmeesterachtig streng toegesproken, net voor hij de hond aanlijnde. Ik moest de plaat van hem in de juiste volgorde horen. Ik had een kopie van de platenmaatschappij gekregen, waar de nummers schot en scheef door elkaar stonden. Dat was niks, schudde Dinand het hoofd. Ik moet'm horen zoals hij bedoeld is, Dinand staat erop. "Eigenlijk is deze plaat een liedje". 65.17 minuten later ben ik overtuigd. So glad you made it is inderdaad een meeslepende luistertrip. Maar het is ook een verwarrende plaat, al was het maar omdat hij zo anders is dan wat je zou verwachten. Volwassener van sound, experimenteler. En ook: vol pretenties. Uit zijn voegen barstend van geladen en gepassioneerde rock (a la U2 en Live) en weirde trippy uitstapjes. Kane goes spiritueel? Zoiets. Later, wanneer het drietal, de zanger, de gitarist en de hond, weer fris - en uitgelaten - uit de Haagse herfst zijn komen zetten, lig ik nog steeds op dat bed. De hond vertoont zich niet meer. De gitarist - hangend tegen een dressoir, schuin tegenover me - rookt en doet er voornamelijk het zwijgen toe, terwijl de zanger vanaf een met rood pluche beklede stoel het hoogste woord voert. Als een vorst. Trots zijn ze. En benieuwd wat de wereld van So glad you made it zal vinden. Er is nog maar weinig tijd geweest om de reacties te peilen, want pas een dag ervoor is de plaat voor het eerst in de door de band bedoelde versie aan derden voorgespeeld tijdens een druk bezochte luistersessie in de Rotterdamse zaal Off Corso. Gedurende de zomer (juni/juli) heeft de band vijftig dagen in een Brusselse studio gezeten. Tijdens het opnemen, onder productionele leiding van Michel Schoots (ex-urban Dance Squad) en Dinand zelf, bleek echter dat de lat zo hoog kwam te liggen, dat zowel het budget als de planning danig aangepast moesten worden. Dinand: "We kregen door dat er iets heel bijzonders aan het ontstaan was. We hebben het de platenmaatschappij laten horen. Die zeiden: We zien het helemaal zitten. Vervolgens zijn we de planning gaan aanpassen. Ons hele schema kwam in de knel. In total hebben we eigenlijk negen maanden ondergedoken gezeten om die plaat te maken. Pas midden september konden we voor het eerst materiaal laten horen. Afgelopen zondag (1 oktober) heb ik de plaat afgemasterd. Een dag later was die luistersessie in Corso. En een dag later houden wij dit gesprek. Kortom, alles is superlaat. In Nederland is men niet gewend om zo te werken. vaak gaan dingen hier allemaal veilig. Bij ons niet. Wij hebben ons met een heel team mensen puur laten leiden door de muziek. Bij So glad you made it is alles en iedereen ondergeschikt gemaakt aan de muziek." Dat laatste klopt. Er werd een drummer vervangen (Martijn Bosman kwam in de plaats van Andre Kemp) en er werd een extra gitarist (Paul Jan Bakker) bijgehaald. Dat alles om van So glad you made it een plaat te maken die wellicht international mee kan. De pretentie is er in ieder geval. "Dat klopt, daar vraagt deze plaat om. Wij wilden een album maken waarmee wij aan het spel om de knikkers mee konden gaan spelen. Maar of dat ook echt gaat gebeuren, dat zien we dan wel weer.

En wat vonden de ongeveerdriehonderd genodigden die een dag eerder So glad you made it in Corso over zich heen lieten denderen? En dan vooral van het einde van de plaat, de laatste drie nummers, die - met breed uitwaaierende klanktapijten en al - echt heel ver afstaan van wat je van Kane zou hebben verwacht? Dinand: "Wat ik hoor van mensen is dat ze vinden dat de plaat je in het begin meteen pakt, en lekker knalt, dat hij in het midden een rustpunt zoekt en vervolgens naar het eind toe als het ware onderduikt. Ver weg van wat je verwacht zou hebben, ja. Hij gaat langs allerlei soorten gemoedstoestanden. Ik weet nog hoe het laatste nummer What if tot stand kwam. We waren gewoon met wat ideetjes aan het spelen en ineens zat het in elkaar. Het stond ook heel ver van ons af. Tony (Cornelissen, gitaar) en ik vonden het helemaal te gek. Heel soulful. Maar Dennis vond het helemaal niks. Aran (Kersbergen, bas) wist het niet: Wat is dit? What If was het nummer dat het meest uit het moment zelf voortkwam. Zo van: dit is er ineens. En het idee werd concreter en concreter." What if begint met een Eno-achtige soundscape. Met een intro van een minuut of vijf. "Dat is waar. Het is erg mystiek, heeft een hoog trippende gehalte." Het klinkt soms bijna oosters..en dat zijn de teksten trouwens ook. "Wat is er oosters aan? Het gaat veel over berusting en accepteren dat de dingen nu eenmaal gaan zoals ze gaan. Bedoel je het zo? Uitgaande van innerlijke rust. Dat klopt. Ik zie het zelf meer als een trippy plaat, zeker het tweede gedeelte. Je moet'm eigenlijk thuis horen, in je uppie. En dan gewoon over je heen laten komen. En live kunnen we hier alle kanten mee op. Het eerste nummer Free, is het meest heavy nummer op de plaat, wat ook al trippen is, met allerlei stijlen die organisch door elkaar zijn gehaald. En dan eindigt de plaat zo heel licht, zwevend. Daartussen zit een heel verhaal." Waar komt dat tripgehalte nou vandaan? "Voor mij komt dat uit de tijd dat ik aan het trippen was op de house. Dan hebben we het over zeven, acht jaar geleden. Maar het trippen komt ook van het live spelen, waarin we met jammen en zo soms helemaal kunnen verdwalen in de muziek. Die twee dingen zijn hier verenigd.. En verder, niet dat ik nu ineens zo spiritueel bezig ben, maar het is wel zo dat ik die laatste twee jaar wel een soort bewustwordingsproces doormaak. En dat heeft niet zozeer te maken met muziek, maar meer over de hele manier waarop je over je leven nadenkt. Je komt erachter dat je...wat je zelf zegt...bepaalde dingen maar moet accepteren." Een van de songs heet letterlijk Let it be. En in het nummer Mother zing ja dat ook: Right or wrong, life goes on. "Ik ga die tekst niet uitleggen. Het is wel zo dat ik tegen mijn moeder gezegd heb dat ik een nummer voor haar geschreven heb. Een heel persoonlijk ding. Ik zei tegen haar: Het is een eerlijk liedje. Ik was heel benieuwd wat ze er van zou vinden. Want er zit weinig franje aan die tekst. Het is allemaal heel duidelijk. Ze vond het helemaal te gek, toen ze het hoorde. "Kun je zeggen dat de plaat een duidelijk thema heeft? En is dat het leven met verlies? Bijvoorbeeld als relaties uitgaan? "Nou zo simpel is het niet. De teksten beschrijven allerlei soorten bewustwoording. Dead End bijvoorbeeld, gaat inderdaad over als het over gaat tussen twee mensen. Voor mij zijn de kenwoorden op deze plaat: confrontatie en contact. Als dingen overgaan tussen twee mensen die altijd erg close zijn geweest, dan hebben beiden, net voor het helemaal klaar is, de behoefte om het nog een keer te voelen zoals ze het de eerste keer gevoeld hebben. En dan kunnen ze uit elkaar gaan. Dat vond ik een mooi beeld. Alone is weer een ander verhaal. Iemand schrijft een brief aan iemand. Maar zij heeft niemand. En dus schrift ze die brief aan niemand, maar dat wordt eigenlijk iedereen, want iedereen die deze plaat koopt, ontvangt die brief. Een heel mooie gedachte, heel anoniem en publiek tegelijk."

 Contact en confrontatie? Confrontatie met wie of wat..? "Soms tussen twee personen, maar ook op een andere manier, zoals in Hold on to the world. Daar zit een heel extreme confrontatie in tussen het couplet en het refrein. Het is een liedje met een glimlach, bij wijze van spreken. Het gaat over Gabriel en Lucifer. Engelen. Bijbelse mythische figuren, ja. De aartsengel Gabriel en de gevallen engel Lucifer. Lucifer is al een paar duizend jaar uit de hemel weg, terwijl Gabriel het lievelingetje van God is. Ooit waren ze broeders. De een werd er uitgeschopt, maar ze hadden geen hekel aan elkaar. Na drieduizend jaar ontmoeten ze elkaar weer. En ze hebben opnieuw geen hekel aan elkaar, de een is links gegaan, de andere rechts. Dat is het. Er zit wel wat verbittering bij Lucifer. Die zegt tegen Gabriel: Laten we eens gaan hebben over de laatste drieduizend jaar dat we elkaar niet gezien hebben. Ze zitten aan tafel ergens in het heelal en praten over de menselijke beschaving. Lucifer zegt: drieduizend jaar menselijke beschaving bracht niets dan slechts. Gabriel zegt daarop: het klopt, er zit veel slechts in de mens, maar er zit ook heel veel moois in. En als je de mens wat goeds geeft, dan zal hij ook iets goeds terug geven. En dus zal ik je deze ene keer dat we elkaar zien, nog een keer ook het goede in jouw hart aan jezelf laten zien. Dat thema vond ik heel erg kicken. Want het is ook nogal een puinhoop tegenwoordig in de wereld. Er zit een tussenstuk in waarin Lucifer zegt: Laten we nog een keer dansen, zoals we dat vroeger deden. Maar in plaats van een dans wordt het als twee mensen die armje drukken. Elkaar aankijken als twee wilde dieren, en het eerste dier wat wegkijkt, weet dat hij ondergeschikt is aan de ander. Allebei willen ze niet wegkijken, maar aan het eind weet Lucifer dat hij Gabriel niet haat, dat hij zelfs in zijn hart iets goeds aantreft. Kijk en dat je zo'n nummer dan Hold on to the world noemt, terwijl even later de hele wereld in de brand staat met die WTc-toren...Toen wij in de ICP-studio in Brussel zaten, stond de hele dag CNN aan. Wat me opviel, was dat er telkens weer statements kwamen waarin Israel de schuld legde bij de Palestijnen en omgekeerd. En het bleef maar aan de gang. En zo is het al jaren en jaren. Eigenlijk net zo'n situatie als ik in die song beschrijf. Een van de sleutelnummers heet Our hearts will beat as one. Voor mij is dat eigenlijk absoluut de grote finale plaat. Dat gaat ook weer over contact. Als ik geen meter voor jou wijk en jij geen meter voor mij wijkt, om welke reden dan ook, dan moeten we ook niet verwachten dat we ooit bij mekaar zullen komen. Het gaat eigenlijk over durven toe te geven aan elkaar. Daar heb ik een liedje over gemaakt. Het gaat zowel over the fathers als the mothers van our unborn children. Het is simpel wat ik daarmee bedoel. Het lijkt wel of de wereld een steeds grotere teringzooi is geworden. Niet alleen op mondiale schaal. Maar ook op een op een contact tussen mensen. Hoe moeilijk is het nou om een beetje aan een ander te denken? En niet alleen maar een beetje je eigen belang zitten volgen. Noem dat dan maar een soort bewustwording, die we de laatste twee jaar hebben doorgemaakt." Is dat ook een reactie op wat je de laatste twee jaar in de rock & roll hebt meegemaakt? "Dat is wel een factor geweest, ja. Die wereld zit vol met haaien. Dat is niet erg, weet je wel. Kijk het is een leuke wereld als je alleen maar winaar bent. Dan kan je alles op jouw manier doen. Maar als ik om me heen kijk, blijf ik me verbazen over wat de mensen allemaal voor streken uithalen, om met hun kop op de telivsie te komen. En de haat en nijd onderling."

Verklaar de titel van de plaat, So glad you made it.Bedoel je daarmee: blij dat deze plaat gemaakt is? "Nee, het is heel anders. Als ik jou tegenkom en ik vraag hoe gaat het met je, dan meen ik dat ook echt. Als het goed met je gaat, dan ben ik blij. Er is namelijk niks in mij wat er iets aan heeft om jou niet iets goeds toe te wensen. Het kost me namelijk helemaal geen moeite. En toch zie je dat bij zoiets simpels al klaarblijkelijk zoveel oppervlakkigheid bestaat dat mensen eigenlijk helemaal niet in de ander geinteresseerd zijn. So glad you made it betekent juist wel dat we geinteresseerd zijn. Sterker nog: we zijn erg dankbaar voor het feit dat we meemaken wat we meemaken: op kunnen treden , platen mogen maken. Heel dankbaar. So glad YOU made it. Als jij naar die plaat luistert, zijn wij blij dat jij dat wilt doen. Wij maken dat ding voor onszelf en we willen het heel graag aan jou laten horen. Neem ook een liedjes als Free. Hoe kun je nou weten voor jezelf dat je op het juiste pad bent? Als je aan je hele gemoedstoestand, aan je hart voelt, dat je plezier hebt. Hoe constateer je zoiets? Da's moeilijk. Je loopt er tegen aan, je woord daar op gewezen. Als het zo echt voelt, zo waar lijkt te zijn, dan moet dat haast wel zijn dat dat is waar je voor in de wieg gelegd bent. Er zijn natuurlijk een boel mensen, zeker in Nederland, die daar nooit over nadenken. Die leven in hokjes, waar ze nooit uitbreken. Maar dat wil helemaal niet zeggen dat dat allemaal maar het beste is. Ook al staat daar een riant toekomstperspectief tegenover". Zie je wat jullie doen als een soort lotsbestemming, een roeping? "Ja, ik denk echt dat we hier vooor gemaakt zijn. Toen ik veertien was, wist ik al dat ik dit zou gaan doen. Op mijn 22ste voelde ik een heel erge onrust in me opkomen over wat ik aan het doen was. Dat waren best veel dingen waar ik voor gekozen had. Die strandtent was een bewuste keus. Maar ik voelde: Je moet, je moet voor de muziek gaan. Want anders word je heel ongelukkig." Maar een rockster willen zijn in Nederland, dat wordt nog steeds een beetje raar bekeken. "Ja rockster en Nederland zijn tegengestelden. Op het moment dat je in Nederland groot wordt, proberen een aantal mensen je terug te stoppen. Niet omdat ze niet willen dat jij groot wordt, maar omdat ze het niet kunnen handelen. Omdat ze dan een soort herdefinitie moeten gaan maken van wat goed is. Zoiets zit al heel lang in de Nederlandse cultuur. Rembrandt, Van Gogh, die kregen pas heel laat, en via het buitenland, erkenning. Niet dat ik wil beweren dat wij op zo'n level staan. Maar zo is het wel met een hele hoop creative geesten gegaan. Anton Corbiijn... moest eeerst in Engeland opgepikt worden. Urban Dance Squad stond op 12 in de charts in Amerika, toen moest het hier nog gaan gebeuren. En als ik dan nu al die Limp Bizkits zie , dan denk ik: Jaah, dat zijn toch allemaal maar heel zwakke aftreksels van Urban Dance Squad. En dat is toch echt ontstaan ergens in Utrecht, op een klein vloertje. Fantastisch, toch? Neem nou zo'n Ilse Delange. Iedereen zat er toch op te wwchten dat het fout liep met haar Amerikaanse deal? Het is niet mijn muziek, maar wat ze doet vind ik fantastisch. Waar is het nou voor nodig om dat zo'n negativiteit mee te geven. Je kunt toch ook zeggen: Kicken! En dat eeuwige gedoe van doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg...Ja, soms kun je dat als heel nuchter beschouwen. In sommige gevallen kan het je inderdaad met beide benen op de grond houden...Maar over het algemeen vind ik het niks. Iemand attendeerde mij op een speech van Nelson Mandela, waarin hij beweerde: Doe nou alsjeblieft niet gewoon. En zorg dat jij in je unieke ding alles uit jezelf haalt, wat er in zit." Dat bedoel ik als je in Nederland zegt, ik ga er voor, dan steek je je nek uit. Jullie koerswijziging, Kane goes spiritueel zeg maar, die zal ook wel met enig wantrouwen bekeken worden. "Het enige wat ik kan zeggen: neem de moeite om naar die plaat te luisteren. Vind je het kicken, begrijp je waar het over gaat, luister dan nog een keer. Vind je het bullshit, nou dan zet je'm toch gewoon niet op

 Klopt De Indruk dat So glad you made it probeert kritiek uit bepaalde hoek voor te zijn? Dat jullie de critici een draai om de oren proberen te verkopen? "Grappig, ik wist dat er een journalist met die vraag zou komen. Nee, er zit op dit moment niet genoeg frustratie in me om boos te zijn op wie dan ook. Echt waar. Ik voel me goed. In het begin van onze carriere ging het heel snel en kwam er van alles op ons af. Vergelijk dat nu eens met nu: de innerlijke rust in de band is gigantisch. Er is echt niks meer waar wij heel erg van op ons kop gaan staan. Heel erg relaxed. Het laatste half jaar kan wat ons betreft de hele set achter ons in elkaar donderen, met zes, zevenduizend man voor ons, we spelen gewoon door, maakt niet uit. Letterlijk. In de studio ook. Het was hard werken, maar we hadden altijd iets van: Uiteindelijk komt het wel goed. Men zal ons niet gauw van ons stuk brengen. Neemt niet weg dat ik gedachten heb over journalisteiek en integriteit. Kijk, daar zitten een hele hoop gasten die daar eigenlijk niet zouden moeten zitten. Net zo goed als aan de bandjeskant gasten zitten die er niet zouden moeten zitten, trouwens." Een gedeelte van de popjournalstiek neemt jullie niet serieus. Terwijl jullie carriere stormachtig verloopt en het grote publiek jullie omarmt. "Luister, we hebben bij deze plaat geen enkel motief gehad om iemand een stap voor te zijn. Dit was gewoon de muziek die uit ons voortkomt. Kijk, je kunt veel lullen over muziek, maar het moet gewoon ontstaan als we lekker aan het spelen zijn. Puur uit dat moment moet het komen. Zo is het met deze plaat gegaan. Er is niet uitgegaan van wat mensen verwachten, of van kritiek. Als je zo muziek moet maken... Maar het is waar: het is heel moeilijk voor mensen in het algemeen om te proberen alle hokjes en vooroordelen weg te denken en dan puuur iets op zijn eigen merites te beoordelen. Er zijn bepaalde persmensen die onze eerste plaat op zo'n onredelijke manier onderuit hebben geschopt, dat het bijna onmogelijk voor ze wordt om nu groter te zijn en boven zichzelf uit te stijgen, door weer zo neutraal mogelijk naar deze plaat te luisteren. Kijk als je eenmaal hebt gezegd dat ik een enorme arrogante zak ben, die het alleen maar doet voor de poen, dan is het misschien toch wat lastig als je erachter komt dat je het misschien wel elke lettergreep bij het verkeerde eind hebt gehad."