KANE
 
Grand Café



In het Amsterdamse Vondelpark zit Dinand Woesthoff aan de jus d'orange. "Nog even wachten", zegt hij als ik mijn eerste vraag wil stellen. Hij ziet er dan ook uit of hij net uit bed komt. Gister speelde Dinand met Kane nog in het voorprogramma van Bon Jovi, binnenkort gaat hij met Kane de studio in om de tweede cd op te nemen.

Hoe bevalt het beroemd zijn?
 We zijn Kane begonnen omdat we lol hadden in muziek maken. En daarom spelen we nog steeds. Succes is belangrijk omdat we op onze muziek afgerekend willen worden. Als niemand onze muziek mooi vindt, hebben we op dat podium niks te zoeken, dan kunnen we beter thuis een stukje spelen. Ik vraag me wel eens af waarom ik zo nodig dat podium op moet. Het zal wel een ego-kwestie zijn of zo. Ik ben benieuwd wat een psycholoog daarover te zeggen heeft. Maar goed, als je succes hebt, word je vanzelf ook beroemd. Wat ik heel raar vond, was die omschakeling van zanger van een bandje, naar een behoorlijk bekende Nederlander. Laatst had ik het daar over met Pascal van Blof. Hij zei ook: Eigenlijk kun je het daar alleen met iemand over hebben die het zelf heeft meegemaakt. Kijk, de eerste keer dat iemand op je afkomt en zegt: Ik heb je gisteren zien optreden en ik vond het te gek, kun je wellicht juichen, springen. Het andere uiterste is dat er na een optreden zo'n driehonderd man voor je kleedkamer hysterisch staat te doen. De ruimte die daar tussen zit, daar moet je aan wennen.

Wat vind je van Hard core fans?Vorig jaar speelden wij zo'n tweehonderd keer en er zijn mensen die daarvan honderdvijftig keer zijn komen kijken. Daar begreep ik niets van. Ik ben zelf nooit ergens zo fan van geweest dat ik er voortduurend bij wilde zijn. Later besefte ik dat die mensen niet zo zeer naar dat bandje komen kijken, maar meer voor de gezelligheid komen. Kane is een reizende kroeg voor ze. En ik kan wel zeggen dat ik in een jaar wel eens honderdvijftig keer naar de kroeg ben geweest. Voor de bekendheid loop ik niet weg. Dat heeft geen zin. Als iemand op me afkomt om te vertellen dat ze Kane leuk vinden, is dat altijd gebaseerd op positieve energie. Ik heb wel onderschat wat muziek voor mensen kan betekenen. Voor mij is het verschrikkelijk belangrijk, maar ik kon mij niet voorstellen dat dat voor anderen ook zo gold. Naar aanleiding van dat liedje Head down, dat over de dood gaat, krijg ik elke week wel post. Een paar weken geleden schreef een meisje me dat de muziek haar laatste houvast was. Dit weekend kreeg ik een brief van een vriendin van haar: dat meisje had er een eind aan gemaakt. En ik heb meer van dat soort brieven gehad. Toen we tweeënhalf jaar geleden begonnen met spelen, vermoedde ik niet dat veel mensen die me toen hebben geschreven, nu niet meer in de zaal staan.

Denk je dat jullie succes zo heeft moeten zijn?
Ik heb altijd gevoeld dat ik op een gegeven moment succes zou hebben. Dat mij kans zou komen. Liedjes schrijf ik vanaf mijn veertiende en ik wist dat daar best wat tussen zat. Toen ik met bandjes begon, was ik niet bezig met platenmaatschappijen of zo. Dat was veel te ver weg. Ik dacht: misschien kunnen we een demootje opnemen, dat hier en daar eens laten horen zodat we elke maand een keer kunnen optreden. Uiteindelijk is het succes ontstaan uit een optelsom van factoren. Het mooie van muziek en het mooie van het leven is dat dingen zomaar kunnen gebeuren. Misschien kom je morgen wel iemand tegen met wie het klikt en volgt daar iets moois uit. Zo is het met Dennis (mede-oprichter van Kane, red.) ook gegaan. De eerste cd was het uiterste van wat wij op dat moment konden. We waren er zo trots op. Het was echt een product van Dennis en mij, want er was nog helemaal geen band Kane. Wij hebben er iets mee bereikt dat wij nooit durfden te vermoeden. Ik dacht dat we misschien en over een heel lange periode een gouden plaat zouden halen. Inmiddels hebben we er 160.000 van verkocht en staat hij al zestig weken in de top 100. Bizar is dat. Als iemand me dat van tevoren had verteld, had ik'm voor gek verklaard.

Vorig jaar heb je een paar optredens gecanceld.
Eigenlijk hebben we twee jaar achter elkaar geknald, zoveel gespeeld plus de mikmak daaromheen. Toen was het op, klaar, over en sluiten. Het is niet goed als je op het podium staat en niet denkt: yeah, kicken. We stonden een kunstje op te voeren. Op het moment dat we dat voelden - het is ook maar een keer gebeurd - hebben we er meteen de plug uitgetrokken. Ik kan niet tegen artiesten die een act staan te doen, die hun ziel er niet in leggen. Vier optredens hebben we gecanceld. Ik was zo moe, had ook last van mij stem gekregen. Ik haalde niks meer. Kijk, je kunt jezelf wel steeds weer over de grens pushen, gewoon gaan, gaan, gaan, maar als het in je kop niet goed zit, kan dat niet meer. Ineens kreeg ik alles over mij heen wat er die laatste twee jaar was gebeurd. Leeg was ik. Ik ben vier weken op vakantie gegaan. Daarna was het met mijn stem nog steeds niet in orde, dus heb ik een doktor bezocht om mijn keel en oren te laten checken. Vanaf mijn veertiende zit ik in allerlei bandjes en tussen de herrie, al die jaren gegild en gezongen, daarom verwachte ik dat er van alles mis zou zijn. Tot mijn verbazing stelde de doktor vast dat mijn stembanden alleen wat geïrriteerd waren door een verkoudheid of zo. En mijn oren waren ook oké. Ik had echt iets van"dit is een gift, iemand moet het wel heel goed met me voor hebben.

Heb je wel tijd voor de liefde? De geruchten gaan dat je een relatie hebt met Guusje Nederhorst.
Ja. Meer wil ik er niet over zeggen. Dat gaat niemand wat aan. Ik weet wel hoe het gaat in de pers. Die schrijft dit en die neemt dat dan weer over. Het einde is dan niet meer in zicht. Als je de pers moet geloven, ben ik sowieso een zuipende, cokeverslaafde womanizer. Blijkbaar krijg je vanzelf dat imago wanneer je rock speelt. Ik kan er wel om lachen.

Je hebt wel eens gezegd dat muziek voor jou altijd op de eerste plaats komt.
Stel nou dat ik met jou een relatie zou hebben, dan zou je me gewoon leuk vinden omdat ik ben wie ik ben. Als muziek je niet aanstaat, dan wil je niet eens wat met me beginnen. Ik doe me niet anders voor.

En kom je nog veel toe aan vrienden?
Vrienden die ik vroeger vaak zag, zie ik nu minder. Ik heb natuurlijk het voordeel dat ik niet zoveel goede vrienden heb, haha! Drie bloedbroeders, en daaromheen een clubje bekenden die ook wel vrienden zijn, maar dat groepje verandert langzaam. In de muziekbusiness heb ik ook wel mensen leren kennen, maar veel daarvan zijn fake. Hoeveel mensen lopen daar rond, niet omdat ze goed een liedje kunnen zingen, maar omdat ze een betrekkelijke roem willen hebben. Daar lach ik me rot om. Ik denk ook dat die het uiteindelijk niet redden in de business. De vergankelijkheid in de business is zo groot. Als je daar alleen inzit om roem of wat dan ook te verkrijgen, dan krijg je het na een paar jaar heel moeilijk. Uiteindelijk moet je het opnemen tegen gasten die de muziek in zich voelen branden en hard core muziek willen maken.

Waardoor laat jij je inspireren als je muziek schrijft?
Ik zit hier niet van: goh, een boom, laat ik daar eens over schrijven. Er zijn veel mensen die daar prima liedjes over kunnen maken. Acda en de Munnik hebben geloof ik wel twintig liedjes geschreven over hun Vondelpark-bevindingen. Ik schrijf anders over het leven, zeg maar.

En over liefde.
Liefde is een ruim ding. Daar zit pijn in, en ook veel geluk. Je kunt wel vijftien albums over liefde maken. De vorige cd ging veel over leifde, deze cd zal daar ook weer over gaan. Ik probeer mijn liedjes altijd zo open mogelijk te houden. De onderwerpen liggen dicht bij mij, maar iedereen kan ze naar zijn eigen situatie vertalen. Je kunt bijvoorbeeld zingen: I've been driving all night, my hands wet on the wheel! Altijd als je die zin zingt, krijg je hetzelfde beeld: iemand die 's nachts aan het rijden is met zijn handen bezweet op het suur. Het wordt niet meer en het wordt niet minder. Terwijl als je zingt: Als ik jou nog een keer zie, voel ik mij misschien beter, dan kun je die zin elke keer vertalen naar een situatie die op dat moment dicht bij jou ligt. Daardoor kan het liedje, dus de tekst en de muziek zich blijven ontwikkelen. Damn those eyes vind ik een hartstikke mooi liedje. Dat is de afgelopen jaren alleen maar sterker geworden. Na tweeënhalf jaar nummers spelen zoals As long as you want this weten we precies wat wel en niet werkt. Er staan een paar liedjes op die ik goed vind. De productie daarvan had beter gekund, maar het liedje blijft staan. Die nummers koester ik ook, want er worden zat cd's gemaakt waarop geen een goed liedje staat.

Wat verwacht je van deze nieuwe cd?
In commerciële zin dat ie het ok in het buitenland gaat doen. Maar in artistieke zin dat ie honderd keer volwassener wordt dan de vorige. We werken met Michiel Schoots (producer,red.) en Rein Ouwehand (programmer, red.) mensen die in de muziek enorme dingen hebben bereikt. Er is plek voor ieders kennis en toevoeging, maar niet voor je ego omdat je toevallig dit of dat hebt bereikt. Met z'n allen werken we als team samen om ervoor te zorgen dat het voor elkaar komt. Het wordt een intieme plaat. Bij de vorige cd waren sommige dingen een beetje gezocht en kunstmatig, gewoon omdat we niet beter wisten. Waarschijnlijk komen er tien nummers op die allemaal hun eigen verhaal vertellen, maar samen vormen ze een groot verhaal. Dat wordt het verhaal van een bewustwordingsproces van tweeënhalf jaar. Wij hebben niet alleen op muzikaal vlak veel geleerd, maar ook op het persoonlijke vlak. Ik dacht bijvoorbeeld altijd dat ik wel wist hoe ik in elkaar zat, maar ik wist geen reet. Nu weet ik nog steeds weinig, maar wel iets meer. Ik heb geleerd van de klappen die ik de afgelopen jaren heb gekregen. Bijvoorbeeld doordat ik verliefd op iemand werd en het niet werkte, of doordat er mensen in mijn omgeving zijn overleden. Die ervaring vindt je allemaal terug op deze plaat. Maar ik ben me de laatste tweeënhalf jaar ook bewust geworden wat ik wil. Daar haal ik ook een soort voldoening uit. Ik kan nu echt zeggen: ik ben een gelukkig mens. En ik ken maar weinig mensen die dat ook kunnen doen. Maar het is waar, en dat zul je op die plaat kunnen horen.