Kanefeelings.com

Oor

Is Kane een tweemanszaak (Dinand Woesthoff en Dennis van Leeuwen) na een doorstart? Ja. Maar zijn het ook voor Nederlandse begrippen zeldzaam gedreven muzikale avonturiers, die zichzelf op hun nieuwe plaat Everything you want opnieuw uitvinden? Oordeel zelf. OOr volgde hen de afgelopen maanden naar Ibiza, Woodstock en New York. Welkom in de wondere wereld van Dinand en Dennis.

1. Dinand Ibiza
Embedded. Ik ben letterlijk embeddes. De nacht van 20 op 21 december 2007 slaap ik op Ibiza in een hemelbed in het huis van Dinand Woesthoff. De ochtend tevoren ben ik op het vliegveld geland, heb zijn wat mysterieuze instructies gevolgd en werd per taxi afgezet op een uitgestorven paradijselijk strand, uitkijkend op Es Vedra, de vierhonderd meter hoge rotsformatie die uit zee oprijst en geldt als symbol voor Ibiza's spirituele identiteit. Don't get any big ideas; het is er koud en guur, maar de palmen ruisen. Een Ford Fusion rijdt voor, ik schud de bestuurder (ijsmuts, das, stoppelbaard) de hand: Mr. Woesthoff i presume.
We rijden over bochtige hobbelweggetjes naar zijn huis, ergens in de heuvels. Het huis verkeert in winterstand, er wordt geklust, vrouw en kinderen verblijven in Nederland. Het is groot en wit, met terassen, zwembad, tennisbaan, sauna, sinaasappelbomen en een fantastische uitzicht op zee. Binnen is het fris. Met een elektrische radiator aan hun voeten zitten Dinand en producer Scott Jacoby, een enthousiaste jonge New Yorker, uren achter elkaar broederlijk maar ook fanatiek achter twee laptops te compen. Wat is compen? Minutieus maat na maat doorlopen van ongeveer vijftien in New York opgenomen demotakes van elk nieuw nummer en daar de beste stukjes uit selecteren. Deze kunnen dan weer aan elkaar geplakt worden voor de definitieve albumversies. Monnikkenwerk, waar het duo volkomen in opgaat.
Ik heb alle tijd om het interieur te bestuderen. Een rood, bloederig schilderij van Ruud de Wild met de tekst: Let go brother, let go, because now we all know. Er staan kaarsjes, Dinand brandt zo nu en dan wierook. Soms loopt hij - met die katachtige sluipgang van hem - door het huis. Naar de keuken of naar de klusjesmannen. Dan zingt of neuriet hij voortdurend. In de kast boeken over kunst, fotgrafie en pop. Een kleurige driewieler van zoontje Dean Maddy, vier en een half alweer, slingert nabij de tv. Een pak luiers ook, van zijn broertje Jimi (een). Aan een andere muur hangt een groot zwartwitschilderij van Maria Callas. Haar ogen lijken je te volgen, waar je ook in de kamer bent. Aan weer een andere muur een grote foto van een biddende boeddhistische monnik. Daaronder: beeldjes van Jezus en "twee naakte wijven" (Dinand).
Je kunt hier ook goed feest houden, zegt de heer des huizes. Op een bepaald moment zet hij een stoel voor me neer, tussen twee grote speakers. Ik hoor de demo's van Catwalk Criminal, Yeah Yeah Yeah (gedragen door bas en riffs), NY City Soul (pittig, elektonica, door de maker zelf omschreven als een kruising tussen Crosstown traffic en Saturday Night Fever), Wanna make it happen (bonkig beuknummer, deze kant gaat het uit), Don't think about it (in Philadelphia gemaakt met hiphoppers), het funky Are you feeling it (met Sterling Campbell op drums, bekend van Bowie en B-52's), Fuck that I tink i wanne stay high (waarin Dinands stem me aan Andrew Eldricht van the Sisters of Mercy doet denken), It ain't much (meerstemig met een sixtiesgevoel), en het swampy Yo Mama, een funky blues die in Delft is ontstaan met sessiebassiste Gail Ann Dorsey (bekend van Bowie, The The en Gang of Four) in een opvallende rol. Het enige nummer dat nadrukkelijk herinnert aan Kane-oude-stijl is het onder de hoed van producerstrio The Matrix (Korn, Avril Lavigne) in L.A. totstandgekomen Shot of the Gun. Het klinkt stukken zoeter dan de rest.

We praten Over Fearless, de vorige Kane-plaat, waarop hij het ziekbed en de dood van zijn eerste vrouw Guusje Nederhorst verwerkte, en waarvan slechts 135.000 stuks werden verkocht. "I didn't care, weet je. Lag het aan de plaat? Lag het aan de teruglopende albumverkoop in het algemeen? Nou, al die dingen samen. Die plaat moest gewoon gemaakt worden . Ik zat op een heel donkere planeet, ik was gewoon niet bezig met onbenullige popsterzaken. Ticketwise ging het eigenlijk alleen maar door het plafond, we hebben de laatste twee jaar meer concertkaartjes dan ooit verkocht. "Toch is overwogen om met Kane te stoppen. "Dennis en ik stelden ons de vraag: wat hebben we bereikt en wat niet? Als er geen artistieke rek meer in zat, had ik gezegd: kappen. Dat gevoel had ik alleen niet."
Lossnijden van alle oude banden werd het parool. Platenmaatschappij Sony BMG werd verruild voor Universal, Nederlandse knowhow vervangen door Amerikaanse . Adviezen werden ingewonnen bij de voormalige managing director van Columbia, Julie Borchard, en bij a&r-manager Kevin Patrick, beiden woonachtig in New York. "Kevin werkte jaren voor Sony BMG en Elektra. Hij is ook de chairman van The Ramones Estate. Zo door de wol geverfd als maar kan. Een jaartje of 53, zeer alternatief, komt uit de punkhoek. Superconnected, kan iedereen bellen, gaat bij Rick Rubin eten, zo'n gast. Hij kwam bij ons kijken in Broek op Langedijk,\ for God's sake. Een New Yorker uit Manhatten in Broek op Langedijk...Kevin zei na nafloop tegen mij: Ik zie er wel wat in , maar nu moeten we gaan zorgen dat jullie de beste liedjes krijgen die je kunt. In New York zei Julie Borchard: Dinand, jij kunt zo goed praten, jij kunt een kamer vol mensen toespreken en iedereen denkt: die gozer, die snapt het! Dat is helemaal te gek! Maar het is niet zo dat jij een heel hoop nummers hebt gemaakt, waarvan wij op play drukken en zeggen: wow! Overtuig ons maar met een goed liedje, in plaats van met praten! Ze zei: Concentreer je alleen maar op nummers maken . Vanaf dat moment hebben we ons nergens vertoond. Geen optredens, geen tv, geen interviews. Geld was niet het grootste probleem. We hebben genoeg verdiend om de gok te nemen. We konden dit zelf financieren."

In New York werd op aanraden van Borchard met andere componisten samen aan liedjes geschreven. "Dat hadden we nog nooit gedaan. Ik zag dat als een zwaktebod. Zoals de meeste Nederlandse artiesten dat zien. Ben ik soms niet goed genoeg? Maar Dennis en ik gingen toch naar New York voor schrijfsessies met derden. In een kamer van drie bij drie, dat werd echt heel oncomfortabel, het angstzweet braak me uit."
Het werkte niet, maar het verruimde wel de blik: "We zeiden: we gaan zoveel mogelijk liedjes schrijven, zonder dat het uitmaakt in wat voor genre. We zien het gewoon wel, durf de energie uit te dagen." Een en ander resulteerde in 45 nummers. "We waren niet bezig met: past dat wel op de plaat? Want we wisten helemaal niet hoe die plaat precies ging worden. Sterker nog: dat weten we nog steeds niet! Uiteindelijk zullen er waarschijnlijk twaalf nummers overblijven. Het was een kwestie van kill your darlings. Telkens als er een nummer bij zat waarvan we dachten: dat hebben we wel eens gedaan: pats, weggooien! Op een nummer na: Shot of a gun."
"We gingen naar L.A. om te schrijven met The Matrix. Ze wilden onze vorige plaat horen. We zetten Fearless op. Die had ik in jaren niet gehoord. Ik dacht: holy fuck! Dit is me een zware plaat! Die gasten van The Matrix luisterden ook naar ons nieuwe materiaal. Ze vonden dat we wat van het goede van vroeger moesten behouden en niet alleen maar met nieuwe dingen moesten experimenteren. Terwijl wij langzamerhand echt aan het wegdrijven waren van de mainstream. We lieten een liedje of vijftien horen aan Kevin Patrick. Het was niet goed, tot er een voorbij kwam waarvan wij zoiets hadden van: ja, ja hier wil ik inzitten, deze energie wil ik! En Kevin zei tegen mij: It's swagger. En swagger is Engels voor hele sexy rock & roll."
De demo's klinken inderdaad vet, ruig en vaak funky. New York klinkt erin door, met zware bassen.Denk aan Talking heads, Prince, Rolling Stones ten tijden van Sticky Fingers. Dinand: "Ineens waren we op dat pad gekomen. Muziek die veel lichamelijker is. En met lol gemaakt. Er was geen lol bij Fearless. Nu wel. Gewoon veel simpele lol. Dat kan ik rustig zeggen in onze fijne over-de-toppe villa in Ibiza. We hadden beiden zoiets van: phoe, we komen uit zo'n heavy trip van de laatste jaren. Kane bestaat nu acht jaar en wij zijn minimal de helft van de tijd omringd geweest door heavy persoonlijke shit. Nu verkeren we op een punt in ons leven dat dat voor het eerst helemaal niet zo is. Dennis en ik zitten allebei heel goed in ons vel, en dat willen we laten horen en voelen. Omdat we vinden dat we dat ook verdienen.

De volgende ochtend praten we verder. De demo's zijn opgenomen in New York, een stad die zijn stempel op de plaat drukte. "Ik vond New York vroeger helemaal niet leuk. Ik had meer met L.A., ik ben van het strand, van de surferkant van dingen. Voor mij was New York Fast Lane Betondorp. Maar inmiddels ben ik er de laatste tweeënhalf jaar zo'n keertje of 35 geweest, en ik ben helemaal om. Ik voel die stad nu juist heel erg. De bruisende energie daar past helemaal bij mijn huidige leven met mijn vrouw, Lucy. Voor mij is zij een hele sexy vrouw, mijn rock & roll-chick. Ik heb zo gemazzeld dat ik haar ben tegengekomen. Zij snapt hoe het werkt. Heeft in Engeland vijf jaar voor de Stones gewerkt en voor een groot muziekbedrijf. Het is niet altijd makkelijk voor haar, dat ik zo vaak weg ben om aan de plaat te werken. Maar we zijn met z'n tweeën heel sterk, ook met de kids erbij. Zij is enorm supportive, maar op een hele kritische manier. En ze maakt mijn leven spannend. Dat moet de plaat gaan weerspiegelen."
Daarom moest de muziek ook simpeler en directer. "Kom met in your face dingen", stelde hij zich bij het schrjven als opdracht. "Ook in de teksten. De opening van Yeah Yeah Yeah is: I'd like to tell you something, something I would tell no other, en daarna komt er een soort biecht. Ik wil daar heel eerlijk in zijn. Ik wilde dat het een dark horse-achtige inslag had. Want dat zit een beetje in mij. De dark horse is iemand die diepe gronden heeft en sexueel het extreme opzoekt. Ik neem mezelf in Yeah Yeah Yeah heel serieus, maar ook weer helemaal niet."
Een aantal van de demo's klinkt opvallend "zwart". Dinand als souljongen, het lijkt nieuw. "We gingen naar Philadelphia, naar de studio van James Poyser. Die heeft The Fugees gedaan, The Roots, Erykah Badu, de Lauryn Hill-plaat geschreven en geproduceerd. Wij spelen en hij zegt tegen mij: I don't get it, what are you guys doing? Hij had verwacht dat wij rock-rock zouden spelen. Maar ik deed iets heel anders. Hij zei tegen mij: Jij bent eigenlijk geen rockzanger, er zit veel meer een zwarte soulkant aan je stem. Dennis zegt ook wel eens: Jij bent een zwarte man. Jij hebt een zwarte ziel. Meer dan ooit komt dat er op deze plaat uit. Het wordt heel soulvolle, dansbare rock & roll. Dat vind ik heel exciting, D'Angelo doet iets heel anders, maar je kunt zijn invloeden horen. Donny Hathaway. Michael Jackson ook. Prince. En David Bowie. Die introverte coolheid van hem..."/span>

2. Dinand, Woodstock
Precies een maand later, op 20 januari 2008 ontmoeten we elkaar weer. Nu in de Allaire Studios in Woodstock, tweeënhalf uur rijden ten noorden van New York. Ik ben nu samen met fotograaf Paul Bergen, en ook Dinands gezelschap is uitgebried. Van de partij zijn Dennis van Leeuwen, toetsenist Nico Brandsen en New Cool Collective-drummer Joost Kroon. Buiten vriest het dat het kraakt, er ligt een flink pak sneeuw. De studio waar eerder o.a. The Strokes en Norah Jones, maar ook U2 en Peter Gabriel opnamen ligt prachtig boven op een berg. Als de muzikanten spelen, zien ze door de ramen wouden en meren van de Hudson Valley en de Catskill Mountains. Het landschap doet Scandinavisch aan. Binnen in het uit hout en stenen opgetrokken hoofdgebouw, een soort kruising tussen een groot stallencomplex en een kerk, zijn slappvertrekken, een keuken en eetzaal en opnameruimtes. Alles ademt warmte en professionaliteit. Dit is een soort kraamkamer voor nieuwe muziek. Alles gaat op z'n Amerikaans. Daartoe gespecialiseerde technici zijn een dag eerder al bezig om de ideale studiosetting voor instrumentearium en microfoons op te stellen. Drummer Joost Kroon, voor wie een soort akoestische tent rondom zijn drumstel is gebouwd, moet het niet wagen om zelf zijn hi-hat vast te schroeven, daarvoor hebben ze hier speciale mannetjes. Vakbondsbeleid! Technicus is Neil Dorfsman, een beminnelijke veteraan met een imponerende staat van dienst, die zich uitstrekt van Bruce Springsteen (The River) en Dire Straits (Brother in Arms) tot recentelijk Björk (Volta) en The Rolling Stones (The Biggest Bang). Maar de echte baas is Dinand, die dezer dagen in een supergeconcentreerde flow zit. Hij houdt werkelijk elke microbe in de studio in de gaten, regisseert zijn medemuzikanten tot in de kleinste details (more emotional drumming please, Joost) en is onvermoeibaar. Bijna op het maniakale af. Dinand en Scotty pakken de draad van Ibiza weer op en zitten eindeloos samen achter de computer. Er wordt die eerste avond pas om twaalf uur 's nachts gegeten: Dennis kookt Thaise curry voor alle aanwezigen. Daana oefenen de muzikanten tot vier uur 's nachts door.

Eerder op de avond Heb ik een gesprek met Dinand, als deze met zichtbaar plezier op de Steinway van Norah Jones - zoals hij zelf zegt - Imagine "zit te verkrachten", waarbij hij Lennons zangpartij vertolkt met een kopstem. Hij vertelt over een nieuw nummer, net af, dat Everything You Want heet. Hij heeft de tekst ervan geschreven in het vliegtuig naar New York. "Dat nummer gaat over hoe ik in Kane sta. Over hoe het is om sterk in je schoenen te staan als je iets wilt bereiken. Persoonlijk kost me dat helemaal geen moeite. Het is bijna alsof de geest de hele tijd zegt: Go! Ik heb weinig keuze: als ik mijn hart niet volg, wordt ik verschrikkelijk onrustig en jachtig. Daar gaat dat liedje over." Hij citeert: "Who needs the conformation? Everyday determination sorts out the players from the rest. And you will look 'em in the face boy. Talent is no waste, boy. Dat is voor mij heel duidelijk: dit is wat ik doe. veel mensen schikken zich in het keurslijf van alledag. Maar ik ben niet zo'n beestje, ik moet mijn eigen weg volgen. En vervolgens moet je de ballen hebben om er echt voor te gaan." Wat is zijn drive? En waar komt die toch vandaan? "De drive is muziek maken en kunnen zweven in creativiteit, omringd door mensen die inspireren."Dat spirituele zweven heeft hij maar weinig op plaat vastgelegd, erkent hij: "Ons debuut had het een beetje, daar waren we onbekommerde jonge honden. Daarna is dat niet meer gebeurd. Alleen op wat ik ons beste ding vind, de February-dvd, staan een paar tracks die helemaal raak zijn. Niets lag vast, het kon van tevoren alle kanten uit. Dat vind ik het prettigst. Daarom is het maken van deze nieuwe plaat ook zo'n fascinerende ontdekkingsreis. Ik merk heel sterk dat ik een voorzichtige blik mag werpen op de essentie van wat ik ben."
Veel mensen zullen door deze woorden wel weer hun vooroordeel bevestigd zien datr hij een narcist is, werp ik tegen, altijd met zichzelf bezig. Dinand: "En dan zeg ik met een grote glimlach: elk fatsoenlijke rockster is natuurlijk zo narcistisch als het maar zijn kan! Ik heb er ook geen enkel moeite mee als mensen dat vinden. vroeger had ik dat wel. Wij waren gewoon jonge gastjes die in een keldertje oefenden en van de ene dag op de andere stonden we ineens in Vredenburg. Dat was nogal overdonderend. Je moet daarmee leren omgaan. Dat lukt niet allemaal meteen. Maar inmiddels is al die informatie wel ingedaald. Ik voel me er fijner mee dan ooit. Ik hoop dat we de mensen met deze plaat gaan verrassen. Dat mag je in Nederland eigenlijk niet zeggen, maar ik ben al zover over de grens geweest van wat je wel of niet kunt zeggen...Het is voor iedereen wel duidelijk: Dinand is zogenaamd die arrogante jongen. Nou, en ik denk dat Dinand niet die arrogante jongen is, Dinand is gewoon op een ander manier met muziek bezig en denkt op een hele andere manier dan de meeste mensen die in deze business zitten". Ambitieus? "Als je niet ambitieus bent, dan moet je gewoon lekker thuis blijven zitten. Dan pak je op je kamer lekker je gitaar en that's it".

De volgende ochtend ontbijten we met Gail Ann Dorsey. Ze woont in de buurt en het is een heel bijzonder ervaring haar die dag te zien bassen. Sereen, met de hals zwaaiend, totaal in de muziek opgaand, vaak in Lotuszit op een barkruk. Er wordt veel gelachen, er is onderling respect. Er werd gewerkt aan It Ain't much (wat Dinand het velvet underground liedje noemt) en langdurig geschaafd aan Shot of a gun. Wel met piano, niet met piano? Lijkt de vraag. Met basdrum op de vierde tel, of juist niet? Eindeloos worden alle mogelijke varianten uitgeprobeerd. Het nummer moet gaan passen binnen het totaalgeluid van de plaat en iets donkerder gaan klinken. Dinand leidt de sessie. Zittend achter het mengpanel zing hij improviserend en zonder microfoon over de muziek heen, als de voorganger van een gospeldienst.

3. Dennis, Woodstock
Terwijl Dinand dirigeert en regissert, valt op hoe zijn partner in wat hij zelf "het illustere duo" noemt, Dennis van Leeuwen, zich vooral afzijdig houdt. Hij filmt wat voor de Kane-site, kookt en doet boodschappen, tapt moppen en houdt zich in een zijvertrek op, waar hij zich op zijn gitaar concentreert. Dennis: "Ik voel mezelf een rockgast. Lomp, geen conservatoriumklant, die overal kan spelen. Ik kan geen noot lezen, maar ben wel iemand die zijn gitaarpartijen nauwkeurig overdenkt en perfectioneert. Dinand handelt veel intuitiever dan ik."
Dennis spreekt lang en verhelderend over zijn inbreng in Kane en zijn samenwerking met Dinand. De twee ontmoetten elkaar tien jaar geleden op Schiphol, toen ze hun beider vriendinnen uitzwaaiden die een talencursus in Spanje gingen volgen. Dennis: Dat was niet liefde op het eerste gezicht. Ik dacht wat is dat voor een gozer, joh? Een beetje een rare. Het leuke was: ik ging mijn vriendinnetje opzoeken en hij de zijne. Via de meiden wisten we van elkaar dat hij zanger was en ik gitarist. Dinand en Maddy, die overleden is, zijn die strandtent begonnen. Daar viel een bandje uit en toen belden ze mij. Ik raakte met \ hem in gesprek en ja...ik was eigenlijk altijd op zoek naar zo'n gast. Wij hebben toen vijf, zes uur gepraat, in een caravan achter die strandtent. Ik kwam terug van dat gesprek en dacht: dit is mijn man! Dat bandje van hem had maar een optreden gedaan. Ze hebben een jaar in de oefenruimte gezeten, terwijl het echt goede muzikanten waren. Dat het niks werd lag ook wel een beetje aan Dinand. Hij was nooit tevreden. Hij speelde in een soort funky fusionrockding, ik in een reggaeproject. Dinand had een klein studiootje in zijn huis en daar spraken we af. Binnen een dag hadden we drie songs, waarvan er twee op de eerste plaat zijn gekomen. Kijk, die tekst van Damn those eyes, je wilt echt niet weten wat hij zingt, maar het klonk al meteen alsof het heel wat was."
Hun samenwerking, zegt hij, heeft verschillende fases gekend en is nu weer terug bij af. Daar voelt hij zich prettig bij. "Ik ben serieus, maar ik ben geen Nick Drake. Wat ik van me af wil schrijven is iets lichters. Ik kan ook makkelijk nummers maken die nergens over gaan."

Jij vond Kane te zwaar geworden? "Kane was niet te zwaar geworden, het was nodig voor Dinand dat hij deed wat hij deed. En daar heb ik mijn bijdrage aan geleverd. Ik weet dat ik met Dinand een keer een gesprek had, over Phareel van N.E.R.D. Dinand vond dat helemaal niets. Alleen maar wijven in rare clips en zo. Ik zeg: Dinand mensen werken van 9 to 5 en dan gaan ze uit en willen niet geconfronteerd worden met de weight of the world. Die willen gewoon lekker zuipen, lachen, gieren, brullen. Dat was natuurlijk helemaal niet het leven van Dinand toen. Het was rond die periode van Guusje. Het was lullig om juist op dat moment zo'n gesprek te hebben, maar we hadden het wel. Twee jaar later was hij daarop teruggekomen, in de zin van: het mag ook wel eens yeah, yeah, yeah zijn. Yeah, Yeah, Yeah is dan ook een nummer dat hij helemaal aan het begin geschreven heeft, toen we de doorstart gingen maken."
Doorstart klinkt zo zakelijk, alsof het een bedrijf was dat stopte...
"Dinand en ik hebben een zakelijk gesprek gehad in Indonesisch reataurant Soto in Scheveningen. Daar hebben we flink tegen elkaar lopen tetteren. Ik wilde halverwege weglopen, maar zei verbeten tegen mezelf: ik wil niet weg, laten we het afmaken. Maar ik dacht wel: dit is gewoon klaar, als wij niet eens meer met elkaar kunnen praten... Het woord huwelijk klinkt een beetje lullig, maar het gaat om twee mensen die heel erg nauw met elkaar samenwerken en elkaar heel vaak zien. Dan moet het een beetje leuk blijven, en dat was weg. Dat lag aan de dingen die het leven Dinand en ons toegeworpen heeft. De ziekte en de dood van Guusje, ja. Iemand die dat heeft meegemaakt kan niet zeggen: soms hoeft het nergens over te gaan. Daar had ik volledig begrip voor. Ik heb echt onwijs veel respect voor de moeite die het gekost moet hebben om uit dat dal te komen. Om dat zelf te doen. Ik kan wel zeggen: Kom op Dinand, ga even stappen, even zuipen, dan is de volgende dag weer tof. Dat is natuurlijk niet zo. Dat heeft bijna drie jaar geduurd...Alleen, ik had zoiets: misschien moet ik daar niet bij blijven. En hij had hetzelfde met mij. We vonden van alles aan elkaar en dat moesten we allemaal wel even zeggen. Dat is ook gebeurd, in een ruzieachtige sfeer. Het toffe aan Dinand is: je kunt met hem een heel heftige discussie hebben, maar hij heeft dan iets van: we hebben gewoon gepraat. Dan zeg ik: Volgens mij was dat geen praten, volgens mij waren we gewoon oorlog aan het voeren, en vervolgens is alles zogenaamd weer koek en ei? Dan heb ik zoiets van: zijn we nog bezig met het geruzie, of is het over? Maar voor hem is het dan ook echt weg. Nou, vanaf het moment dat we dat uitgesproken hadden, was het ook gelijk weer goed. Kane bovenin en daaronder zitten Dennis en Dinand, wij met z'n tweeën.

Bij jullie ligt de lat altijd erg hoog.
"Ja, Dinand is een enorm veeleisend mens. Naar zichzelf, maar ook naar iedereen om zich heen. Ik ben de gast van de reality check. Is het wel nodig dat we zoveel eisen? Ik zou misschien zeggen, laat maar gaan. Maar hij zegt niet: laat maar gaan. Hij gaat er vol in. En tilt mij mee op. Een van de pijlers van ons succes is dat Dinand dus wel doorgaat. Hij stopt gewoon niet. Maar soms moet je wel even de teugels laten vieren."
Je moet er maar tegen kunnen, altijd veeleisendheid.
"Ja. Door zijn enorme karakter is het niet altijd fifty-fifty. Als ik zeg dat we iets niet moeten doen en hij vindt dat het wel moet, dan valt de balans misschien 70-30 in zijn voordeel uit. Als hij zegt nee en ik zeg ja, dan wordt het vaker nee dan ja. Dinand is gewoon extremer. En dan zeg ik: Oke, we zien wel waar het schip strandt.
En als hij het doorzet en het mislukt?
Dat is het allerleukste dat er kan gebeuren: Ik zei het toch? Een van de dingen waarom wij die doorstart wat mij betreft konden maken: never a dull moment met deze gast. Ik ken niemand in mijn wijde omgeving zoals hij, er gebeurt altijd wat. Door hem kom je op plekken waar je nooit zou komen. Het is nooit een weekje rust. Hij verbaast me altijd weer. In Philadelphia werkten we met zo'n zwarte beatmaker: Zukhan. Die zei: We're gonna freefall. Dat hoef je Dinand geen twee keer te zeggen. Jammen op allerlei beats. Anderhalf uur, de ene beat naar de andere. En Dinand begint te zingen. Met zijn timing kan hij daar helemaal in opgaan. Die beats zijn heel streng, heel bepalend. Als ik daar gitaar op ga spelen, word ik heel wit. Alsof AC/DC gaat jammen met D'Angelo. Maar Dinand begint ineens op een riffje van mij te zingen met een heel hoge Price-achtige stem. Ik dacht: wat doe jij nou? Dat geluid heb ik in al die jaren nog nooit uit jou horen komen! Dat zijn de pareltjes in de beleving van muziek maken."
Is Dinand als performer een andere figuur dan Dinand de songschrijver?
"Dat had ik heel snel door. Die gast gaat los. Hij kan uitstralen. Als je met hem alleen bent straalt hij uit, maar met 5000 of 50.000 mensen straalt hij ook uit. Hij wil gewoon dat jij voelt wat hij je wil vertellen. Dat wil hij ook echt, dat je het snapt, dat je het voelt. Als ik jou een cd laat horen en je vindt 'm niet goed, zeg ik: nou oke. Maar Dinand zegt dan: Dan moet je 'm nog maar een keer luisteren."
Is dat niet vermoeiend voor jou?
"Het is voor hem ook vermoeiend. Maar hij voelt dat zelf niet. Dat is zijn karakter, zo zit hij in elkaar. In zijn leven heeft zich iets ontwikkeld dat hij dat ook kan dragen. Dat is echt een enorm uitzonderlijke kracht. Iemand zegt op een gegeven moment: ik wil wel president van Amerika worden. Het eerste wat ik denk: waarom? Waarom wil je dat? Dan krijg je al die shit over je heen, moet je toespraken houden. Maar andere mensen vinden dat lekker. Dus ik moet die gast hebben die dat gaat doen, waar ik naast kan staan, die hem af en toe wat influistert. Ik ben meer de sidekick. Daar voel ik me volledig bij op mijn gemak.

4. Kane, Manhattan, New York
Twee dagen later ontmoeten we elkaar weer in Manhattan, New York, vlakbij Union Square. Daar bevindt zich de Maze Studio van Scott Jacoby. Paul Bergen en ik bellen 's middags aan op het afgesproken adres en betreden een ingewikkeld doolhof van verdiepingen, gangen en deuren. We horen overduidelijk een rockband jammen, maar kunnen de ingang van de studio maar niet vinden. We kloppen aan op een deur en stuiten op een geagiteerde New Yorker, die bezig is met een sollicitatiegesprek. Weet hij waar die studio is? Daar zal die schandalig harde fucking muziek wel vandaan komen, sneert de man. Op de gang verzamelt zich een bonte verzameling woedende kantoormensen, aangevoerd door een dame met een mobieltje in de hand, verontwaardigd bellend met de huisbass. "Please stop the noise! Throw them out!" We durven niet meer te vragen of iemand weet waar de Maze Studio is. De muziek blijft maar door het pand dreunen. Als een assistent ons een kwartier later eindelijk binnenloodst zien we in het studiootje Kane knoerthard jammen, met Scott op drums, Nico Brandsen op toetsen, Dennis op gitaar en Dinand op bas, de laatste met een grote grijns op zijn gezicht. Als kinderen gaan ze tekeer. "De buren zijn boos", zeggen we tegen Scott. De producer en zijn assistent schrikken, er is duidelijk wat uitbundiger gespeeld dan normaal. "In vier jaar tijd hebben we nog nooit geluidsoverlast veroorzaakt of klachten gehad". Scott gaat zichtbaar bedremmeld en schuldbewust de gang op om zijn woedende buren te sussen. "Moeten we geen band apology aanbieden?", vraagt Dennis zich hardop af. Dinand haalt zijn schouders op en geeft geen sjoege. Hij staat te genieten. "Ach er gebeurt tenminste wat. Een beetje rock & roll."