KANE
 
Oor




Dinand Woesthoff, de 27-jarige zanger, van Kane, houdt van snowboarden en doet - bij wijze van "noodzakelijk kwaad"- in de sportschool aan fitness. Dinand, vernoemd naar zijn grootvader (Ferdinand), heeft dan ook het uiterlijk van een atleet. Dat komt goed uit, want de carriere van zijn groep heeft veel weg van een sprint met horden. De band maakte in razend tempo furore. Nog geen twee jaar na oprichting is Kane een prominente act op Pinkpop. TMF riep hen onlangs uit tot beste Nederlandse rockgroep. Enige weken eerder, op 28 maart om precies te zijn, na een verpletterend optreden in Paradiso, ontvingen ze een gouden plaat (40.000 verkochte exemplaren) voor hun debuutalbum As long as you want this.

Alles gaat bij Dinand dus snel, heel snel. Praten ook: de zinnen tuimelen in hoog tempo uit zijn mond. "Wij zijn nuchtere gasten. Muzikaal zweven we met ons hoofd in de wolken. Maar we relativeren tegelijkertijd. Soms denken we dat te veel succes ook wel gevaarlijk kan zijn. Soms moet je bewust rust inlassen, want het is een enorme hype: TMF, Veronica, Radio 3. Dan wil ik rust in de tent, anders krijg je overkill."

We blikken op het triomfantelijke Paradiso-optreden, dat hij als wel erg cool, ja, omschrijft. "Van tevoren had ik niet zo veel met Paradiso. Dat het een poptempel was, dat leefde bij mij niet zo. Maar toen stapte ik daar het podium op en zag die zaal. Zo asociaal vol. En ik dacht: wow. In een keer was het me helemaal duidelijk. Dat optreden was binnen vier uur uitverkocht. Dan denk je: het maakt niet uit wat je doet op het podium. Maar dat bleek helemaal niet het geval: de eerste drie nummers was echt keihard werken. Dat is dan toch weer Amsterdam,he? Er staan een heleboel mensen die denken: Laat het maar zien. Kijk we gaan altijd voor the kill, zeg maar. Aan het einde bij de toegift krijste het publiek zo hard dat mijn trommelvliezen pijn deden."
Paradiso platspelen, dat lijkt me wel een mijlpaal. "Vorig jaar juni presenteerden wij ons aan de pers met een optreden voor de deur van onze platenmaatschappij BMG. Toen moest het allemaal gaan gebeuren. Acht maanden later sta je in uitverkochte zalen. Maar het zit ook weleens tegen. Neem bijvoorbeeld in januari op Noorderslag. Daar liep iedereen heel erg dik over te doen. Terwijl ik dacht: Moeten we daar wel spelen, is het bandje er wel klaar voor? Daar moesten we namelijk een stap maken. Van verrassende underdog naar een groep waar mensen bepaalde dingen van gingen verwachten. Door de druk zaten we niet lekker in ons vel. Ik stapte het podium op en voelde gelijk: Dit gaat niet lekker. We zaten daar duidelijk tegen onszelf te knokken. Als succes zo snel gaat als bij ons, staat er altijd een aantal mensen klaar om je kop af te hakken. Ik heb naderhand recensies gelezen waarin werd gesuggereerd dat onze muziek een formule was. Bij zulke journalisten dacht ik: Goh joh, wat zitten jullie er vreselijk naast. Wij zijn gewoon begonnen met lol hebben in muziek maken en zo is het nog steeds. Alleen: af en toe stoot je als bandje dat zo kort bij elkaar is je harses. Je krijgt heel weinig tijd om er van te leren. De volgende keer moet je er gewoon staan, weet je."

Naast zingen, dreef Dinand drie jaar lang de strandtent Mecca in Scheveningen. Hij begon ermee op zijn 23ste, samen met drie vrienden. "Op dat moment studeerde ik bouwkunde aan de TU Delft. Ik werkte al jaren in de horeca. Deed van alles en nog wat in discotheken. Dat vond ik leuk. Ik wilde een eigen zaak. Maar ja, hoe pak je zoiets aan? Mijn ouders vonden het niks. Die wilden dat ik doorging met studeren. Maar in mijn persoontje zit een onrust, die me zegt dat ik moet doen wat ik wil. Ik volg eigenlijk mijn hart. Ik ben een ondernemend type, ja. Probleem was: we hadden geen geld. Ik wist bij God niet hoe ik aan geld moest komen. We hebben toen een ondernemingsplan op papier gezet en ik deed alle onderhandelingen met investeerders, zoals brouwerijen en banken. Daar bleek dus dat als je een goed idee hebt en je staat er voor honderd procent achter, je je dromen kunt verwezenlijken.. een jaar later hadden we die strandtent. Helemaal te gek. Maar het bleek keihard werken te zijn. Je hebt reclames op tv, waarin je ziet hoe romantisch een aantal mensen alles bij elkaar pakt en een strandtent opbouwt.. .altijd mooi weer...maar de realiteit is vaak anders. Het eerste jaar was een drama, zwaar slecht weer. Ik heb nog nooit van mijn leven zo hard moeten werken. Dat viel best tegen. Of ik op dat moment al zanger was? Zingen deed ik vanaf mijn tiende of elfde, dat zit er gewoon in. Op mijn elfde werd ik door vriendjes ingeschreven voor een soort songfestival-achtig wedstrijd. Frank van der Meijden, de manager van Doe Maar en Blof, hij woonde toen ook in Gorinchem , die zat daar in de jury. Laatst had ik het daar nog met hem over, op een feestje na dat optreden in Paradiso. Hoe bizar het kan lopen. Muziek zit er gewoon in bij mij."
Komje uit een muzikaal gezin? "Nee ik weet niet waar het vandaan komt. Het is er altijd. 24uur per dag gaat het door. Aan de ene kant is dat geweldig, want het heeft me gebracht waar ik nu ben. Maar af en toe word ik er ook heel moe van. Al vanaf mijn dertiende zat ik in bandjes. Rockbandjes, maar ook funk- en fusionbandjes. Op een gegeven moment begon het me de keel uit de hangen. Het is vaak zo'n geouwehoer met die bandjes. Het gaat meer om alle sociale voorwaarden erom heen, dan om de muziek. Die wil dit en die wil dat. Het werkte gewoon niet. Maar de muziek bleef aan mee trekken, ik overwoog zelfs een soort soloproject te beginnen. En toen kwam Dennis (van Leeuwen) met zijn bandje bij ons in de strandtent spelen. Een Nederlandstalige reggaeband, ze heetten Er was Eens. Ik raakte met hem aan de praat en merkte dat we precies hetzelfde dachten. Zoiets van: We willen muziek maken, want daar ligt ons hart en we zijn bereid om daar elke prijs voor te betalen. Daar klikt het ontzettend op. En zo zijn we Kane begonnen. Eerst Citizen Kane, naar die film van Orson Welles. Later bleek er in Zweden al een band te zijn met die naam, dus hebben we dat Citizen laten vallen. Dennis en ik (nasst hen bestaat de band uit bassist Aram Kersbergen, gitarist Tony Cornelissen en drummer Cyril Directie) vullen elkaar op een bizarre manier aan. Waar ik vrij ontvlambaar ben, is hij vaak de rust zelve en probeert hij door communiceren en luisteren het beste uit het moment te halen. Als je dan toch een reden voor ons succes wilt aanwijzen, ligt die misschien wel in de combinatie van onze karakters. De magie van onze samenwerking leidde ook automatisch tot het soort muziek dat wij nu maken. Het is ook niet zo dat je van tevoren kiest voor een muziekstijl, het komt er vanzelf zo uit. Ik moet lachen als mensen denken dat muziek maken voor mij een keuze is geweest. Dan denk ik: Jullie hebben het niet begrepen, want de muziek zit er in mij ingebakken. Tot groot verdriet van mijn ouders tot voor kort. Die vonden dat ik moest kiezen voor mijn toekomst. Geen een ouder staat te springen als zijn kind zegt: Ik ga de popmuziek in. Want de kans dat het lukt is enorm klein en ouders willen het beste voor hun kind, blablabla."

"Dat we uit Den Haag komen heeft er trouwens niet veel mee te maken. De buitenwacht denkt dat Den Haag Anouk, Billy the Kid en Kane is. Maar ik heb Anouk pas vorig jaar rond deze tijd ontmoet. En vervolgens ook een hele tijd niet meer gezien, weet je wel. Toen was Kane al lang onderweg. Kijk, er is wel een Haagse scene. Alleen die bestaat niet uit Anouk en Kane. Er zijn hier zat leuke bandjes, maar ik moet eerlijk zeggen: ik ken er niks van. En van Anouk weet ik ook dat ze niks kent van wat er hier speelt. Men denkt vaak dat Kane is meegewaaid met de vleugels van Anouk. Dat is onzin. Waarmee ik niet wil zeggen dat Anouk helemaal niets heeft betekent voor Kane. Want Anouk heeft rock absoluut weer een beetje op kaart gezet. Alleen wel op haar manier en die stond los van de onze."
Rock op de kaart gezet? "Ja, vanaf Nobody's wife in '97. Ja, achter die uitspraak sta ik: dat zij dat gedaan heeft. Ze heeft duidelijk een weg gebaand. Toen wij begonnen, zei de platenmaatschappij tegen ons: Voor echte rockmuziek is bijzonder weinig plek. Dat is inmiddels toch wel behoorlijk veranderd."
Over rock gesproken: jullie gaan in september in het kader van Marlboro Flashback U2 doen. Was dat ook een invloed? "Voor mij is U2 de meest heavy rock & roll-band die er is, omdat ze zulke mooie liedjes kunnen schrijven. Als er een zanger qua songschrijven van invloed is geweest op mijn manier van schrijven dan is het Bono wel. With or without you vind ik echt een te bruut nummer. Mijn stem lijkt niet op Bono. Mensen vergelijken mij qua zang met Eddie Vedder van Pearl Jam. Ik vind dat best. Ik ga niet vechten tegen die bierkaai. In hokjes plaatsen, is de mens eigen. Dit is mijn stem, die is hoe ik klink. En als mensen daar dan paralellen met Eddie Vedder horen, oke, ik hoor zelf ook wel paralellen, maar ook enorme verschillen."
Kun je de titel van jullie album uitleggen? "As long as you want this? Als je muziek gaat maken, dan wil je dat mensen het horen. Dan wil je ze laten beslissen of jij bestaansrecht hebt. Klaarblijkelijk is dat een drijfveer voor een onwijze hoeveelheid muzikanten in Nederland. Maar uiteindelijk beslist het publiek of ze het tof vinden of niet. Daar slaat die titel op: zolang de mensen vinden dat wij mooie muziek maken en daar iets voor over hebben, kunnen wij dit doen. Ik vind een gouden regel in de muziekbusiness: Als niemand op je zit te wachten, dan moet je ermee ophouden."
Wat wil je eigenlijk uitdragen met die liedjes van jou? "Een liedje als Damn those eyes, dat is voor mij de laatste tijd alleen maar meer geworden, omdat ik persoonlijk gewoon even wat shit heb gehad. Daardoor is de kracht van dat liedjes en waar het over gaat, voor mij sterker geworden dan ik in eerste instantie had verwacht toen ik het schreef. Ik vond het altijd al een supermooi liedje, maar de kracht van de muziek is nu juist dat het pure emotie is. In Paradiso zei ik van tevoren ook iets over Damn those eyes, dat ik daar iemand mee verrot heb gemaakt, weet je wel..."
Verrot gemaakt? "Ja ik heb iemand, die heel dicht bij mij staat helemaal kapot gemaakt. En dat is heel erg."
Door dat liedje? "Onder andere door waar dat liedje over gaat. Het komt ergens vandaan, natuurlijk, de inspiratie."
De Liefde? Er ging iets mis in de relatiesfeer? "Ja, en dat is iets heel puurs. Op het moment dat ik dat in Paradiso zeg, dan ziet iedereen dat het echt is, het is geen act of zo. Dat liedje vertelt een verhaal en dat verhaal wil ik vertellen. Dat is wat ik wil uitdragen."
In bijna al je liedjes richt je je tegen een denkbeeldige JIJ... "Dat is vaak wel dezefde JIJ. Nog niet eens dat het een bestaand persoon is die in mijn leven voorkomt en dat die Marietje heet of zo, maar wel een JIJ tegen wie ik heel erg aan zing in mijn hoofd, zeg maar. Kijk, we zaten met die plaat gewoon bij stapje een. Ik sta er nog helemaal achter hoor, maar hij is nog geen twee maanden uit en ik zou het liefst morgen beginnen aan de volgende, omdat we allemaal het gevoel hebben dat we al weer veel beter zijn geworden. We hebben zoveel geleerd, dat willen we in de volgende plaat vertalen. Ook qua teksten. Ik wil dat de teksten van de volgende plat stapje tien zijn. Voor mij zit het bandje op dit moment aan zestig procent van wat het bandje gaat kunnen."
Het laatste liedje van de plaat, Taurus (Hanging on), is duidelijk een afwijkend nummer. Rauwer gezongen en gespeeld. Je hebt verklaard dat dat over een seriemoordenaar gaat. Maar als ik de tekst lees...dat gaat alleen maar over SM. Verslaafd zijn aan pijn... "Dat is waar. Het is een bizar liedje en het SM-erige zie ik er ook wel in. Maar het begon met een ander thema. Ik werd een keer wakker en had een bizar idee over de liefde van een mordenaar voor zijn slachtoffer. Hij ging vertellen hoeveel hij van haar hield. Ik dacht: Waar komt dit vandaan? Dat nummer wordt erg leuk als we in september en oktober in grote zalen gaan toeren. Op dit moment spelen we het nog niet live."
Jullie hebben trouwens opvallend veel meisjes in jullie crew. "Dat is toevallig zo gegroeid, maar het is wel zo dat ik beter met vrouwen kan opschieten dan met mannen. Als je telkens met mannen optrekt in zo'n bandje is het heerlijk om er ook vrouwen bij te hebben."
Vrouwen vinden jou heel charmant. Jouw uitstraling maakt een niet weg te denken onderdeel uit van het succes van Kane. Merk je dat? "Ja, natuurlijk merk je dat. In de ene zaal merk je dat erger dan in de andere. Soms kom je in zalen en dan is het complete hysterie. En dan denk je: Ja, wat nou? Het hoort erbij, maar ik sta daar om mijn muziek te doen. Soms haalt het je zelfs uit je concentratie. Voor mij ligt daar ook niet mijn ego: mijn ego ligt in onze muziek. Dat is eigenlijk het enige wat voor mij telt. Ik ben totaal niet bezig met die vrouwen. Maar dat ze ons aantrekkelijk vinden, zal zekker geholpen hebben. Ons publiek is heel breed: van heel jonge TMF-kijkers tot oudere rockliefhebbers."
Op jullie website stond: 30 maart, Dinand heeft weer zeven nieuwe nummers geschreven. Zijn die anders van karakter? "Ja, ze staan nog dichter bij mij. Op de eerste plaat staat ook wel een aantal liedjes dat heel dicht bij mij staat. Maar er staan ook nummers op die wat vlakker zijn. Ik probeer nu steeds meer vanuit mezelf te schrijven wat echt in mij speelt."
En wat is dat dan? "Nou wat de laatste tijd erg veranderd is, en dit is geen klaagzang of zo, is dat je merkt dat je door het succes meer op jezelf bent aangewezen. Ondanks dat ik een heel erg open karakter heb. Maar mensen gaan anders doen en raar reageren. Dat maakt je wel eenzamer ."
Wantrouwender ook? "Ja, mensen moeten natuurlijk meer van je. Kijk, ik zal nooit afstompen, ik zal altijd openstaan voor iemand die het goed bedoelt. De laatste twee maanden kon het met de muziek nauwelijks succesvoller, terwijl het met mijn persoonlijke leven stukken mijnder ging. Dat contrast is heel extreem. Het brengt een soort verwarring in jezelf mee, die je in je nummers moet vertalen. Daarom is die muziek ook zo echt rechtstreeks van mij. Het gaat heel diep voor mij."

"Begin 1999 namen we de single Where do I go now op. Ik had dat plaatje in mijn handen en dacht: Nu moet er iets mee gebeuren. Dat was het moment van de waarheid. We waren gewaarschuwd, Radio 3 krijgt een paar honderd singles per week, het is heel moeilijk om daar tussen te komen, dus het kon een heel lang rit worden. Maar Isabelle Brinkman begon het in de avonduren te draaien. Zij had ons ook zien optreden in de Melkweg. Zij was helemaal devoot van de Guano Apes. Daar speelden wij bij in het voorprogramma. Ik heb het later teruggehoord, het is opgenommen door TMF. Het was echt niet goed, maar de vibe was oke. Dat was ook een mijlpaaltje. Vervolgens pakte Rob Stenders het op. Zo kwam de plaat in de daglijsten. Isabelle en Rob Stenders zijn voor een heel erg belangrijk deel medeveraantwoordelijk geweest voor het succes van dit bandje. Ze vonden ons tof. Het werd een megahit."
Radio 3 organiseerde zelfs een Kane-dag. Dat is toch een beetje oneerlijk. Stel: Je heet geen Kane, maar je bent band Pietje. Dan vind je het toch lullig dat Radio 3 voor jou geen bandje Piet-dag organiseert? Hoe gaat zoiets? "De relatie tussen ons en 3 is gewoon goed. Als mensen dat als een veredelde reclamedag voor Kane zien, dan kan ik daar best inkomen. Maar wij waren niet de eerste band die zo'n dag hadden, er waren andere acts voor ons. Ik ben ook niet achterlijk, natuurlijk zie ik dat we er groot voordeel van hebben als we zo ons album mogen presenteren."
Er is net een plaat uit van de Osdorp Posse, daar gaat Def P. te keer tegen hielenlikkende artiesten die zich in Hilversum binnen slijmen. Hij zegt daarbij ook: bij mensen in Hilversum gaat alles om geld, geld, geld. "Er zitten in de muziekbusiness inderdaad heel veel haaien. Dat was voor mij ook niet echt verrassend. Voor de business gaat het uiteindelijk om geld. Je bent wel naief bezig als je er pas gaandeweg acheterkomt dat het zo is. Def P. is geen haar beter dan ik, hij zit alleen in een andere positie. Klaarblijkelijk spreekt hij een wat minder groot publiek aan en heeft hij een ander apparaat achter zich staan. Het zou toch te gek zijn dat je de mooiste liedjes schrijft, terwijl je niet de middelen hebt om ze te laten horen?"
Toch lijkt het een tendens van de laatste tijd om acts te maken, en ook zeg maar licht alternatieve acts, zoals jullie, zoals Abel. "Bedoel je dat het publiek gemanipuleerd wordt? Ik wil wel wat over Abel zeggen, hoor. Dat nummer van hen, onderweg, dat is gewoon een goed liedje. Iedereen heeft een mening over hoe het gebracht wordt en gezongen. Als dat goed liedje er niet was gewesst, dan hadden ze nog kunnen proberen Abel groot te maken, maar dan was het nooit een hit geworden. Dus de eerste verdienste van het succes ligt in de muziek, ook bij Abel. Voor elk succesverhaal zijn er trouwens net zoveel acts waar net zoveel geld in gestopt wordt, waarmee het niet gelukt is."
Jullie plaat zou ook heel duur zijn geweest qua opnamekosten. Het was toch heel fijn dat de investereing nu terugkomt via goede verkoopresultaten. "Ja, onze plaat is inderdaad heel duur geweest."
Kwam dat door het aantrekken van die mixer van de Guano Apes... "Nou ja, Ronald Prent, daar zweren wij bij, dat is niet de eerste beste mixer die je zo even inhuurt."
Jullie maakten ook gebruik van de dure Wisseloord 1-studio. "En nog een andere studio"
Die van Arnold Mühren... "Ja, het heeft veel gekost. Zeker voor Nederlandse begrippen. Je krijgt dus de confrontatie tussen het creatieve element en de zakelijke kant. Dat merk je. Als je een dure plaat maakt, weet je ook dondersgoed dat een platenmaatschappij geen filantropische instelling is. Uiteindelijk is die platenmaatschappij een soort bank. Voor elk kwartje dat ze er in stoppen, hopen ze er twee terug te krijgen. Dat is logisch.:
Er was dus een moment dat de plaat af was en jullie je hart vasthielden: wordt het top of flop? "Precies, dat was precies in die week dat wij op Noorderslag moesten spelen. Toen voelden we een enorme druk op ons. Ook van de media. Die uiten een boel sceptische gedachten over..."
...hoe maakbaar succes lijkt te zijn. "Waarbij zij voorbijgingen aan het feit dat alles begint met een goed liedje. Ik mis wel een respect voor het liedje. Degene die trouwens het meest kritisch is op dit bandje zijn we zelf. Ik heb haast nooit dat ik van het podium afstap, dat ik tegen mezelf zeg: Dit was helemaal te gek. Het eerste wat ik denk: Dat moet beter, en zus moet zo etc. Deze band is nog niet volledig in ontwikkeling. We zijn nog zo bezig met leren, dat niemand van ons de illusie heeft dat we er al zijn. Op dit moment lijkt het gewoon op een jongensboek waar geen eind aan lijkt te komen."