KANE
 
Glamour



Na drie jaar radiostilte kwam vorige maand Kane's nieuwe album Everything you want uit. Aan de vooravond van hun concert in de Kuip spreekt Glamour met frontman Dinand Woesthoff. "Ik weet nu wat belangrijk is en wil alles uit het leven halen wat erin zit."

Arrogant, lastig en o zo moeilijk: de verhalen deden het ergste vermoeden. Maar dat beeld brokkelt snel af als Dinand Woesthoff - 's nachts teruggekomen van Ibiza en een paar uur voordat hij voor opnamens naar New York vertrekt - op zijn vrije zaterdagmiddag de lounge van het Amsterdamse hotel The Dylan binnenwandelt. Met zijn kenmerkende Haagse tongval. "Je zit toch nog niet lang te wachten, he?" Ondanks de twee uur slaap van die nacht is Dinand (35) relaxed en goed gemutst. Handje vasthouden is er voor de zanger van rockband Kane dan ook niet bij. Lachend , tegen zijn P.A. die ook bij het interview zit: "He, je zit er bij als een Stasi-officier. Ga maar lekker ergens anders zitten."

Senang
Na de magere jaren lijken de vette nu weer aangebroken. Dinand zit goed in zijn vel. Of zoals hij het zelf, geïnspireerd op zijn Indische roots, ook wel noemt: senang. Na een slok thee: "Het is heel leuk om mij te zijn, haha. Zo voel ik dat echt. Ik heb tijden gehad dat ik dat gevoel helemaal niet had. Dat ik dacht: holy fuck, wat gebeurt er allemaal? (Dinand verloor binnen een paar jaar een goede vriend, zijn beste vriendin, zijn vader en zijn echtgenote Guusje Nederhorst, red.). Maar ik sta heel erg aan de positieve kant. Ik zie in veel dingen het licht en dat gevoel wil ik meenemen. Tegenover de vele lows die ik heb meegemaakt staan ook heel veel highs. Ik heb thuis mijn geluk gevonden. Als je een thuis hebt waar het helemaal goed gaat en fijn is, dan zit daar je geluk. Vanuit daar handel je. Ik heb ook jaren geen "thuis" gehad. Nou ja, ik had wel een huis, maar daar had ik niet zoveel meer. Dan realiseer je je des te meer dat je thuis je basis is. Als het daar goed zit, kun je het opnemen tegen de rest van de wereld."
Ruim drie jaar is Dinand nu samen met de Britse Lucy Hopkins met wie hij, samen met zoons Dean (uit zijn relatie met Guusje Nederhorst, red.) en Jimi , afwisselnd in Scheveningen en op Ibiza woont. Hij vertelt : "Het leven is een groot avonturenboek, ik push mezelf om nieuwe dingen te doen en te ontdekken. Scheveningen, Ibiza het voelt allebei thuis. Maar Lucy en ik willen nog zoveel gave dingen ervaren om geestelijk rijker van te worden. Ik pin me dan ook niet vast op een stek. Ik wil de zeilen hijsen en kunnen gaan." Grote bewondering heeft hij voor zijn vriendin Lucy, die in de praktijk veel van het thuisfront op haar schouders moet dragen. "Je moet heel graag bij mij willen zijn om alle lasten op je te willen nemen. Dat doet zij heel heftig. Kijk, in eerste instantie was het allemaal heel makkelijk tot een dierlijke aantrekkingskracht terug te voeren. Je voelt je tot elkaar aangetrokken en als je dan met elkaar praat, klikt het op een ander soort van dierlijk level. Maar daarna komt het er pas echt op aan. Wat heb je voor elkaar over? Lucy heeft alles voor mij en ook voor ons over. Dat is fantastisch - heel bijzonder en echt te gek."
Op de vraag wat het meest romantische is dat hij ooit voor Lucy gedaan heeft, begint Dinand te lachen. Geheimzinnig steekt hij vervolgens zijn linkerhand naar voren waaran een prachtige ring met blauwe steen schittert. "Het heeft iets met onze ringen te maken. Laat ik het daar op houden. Ik ben er erg trots op."
Ook op muzikaal vlak heeft Dinand zichzelf helemaal hervonden. Twee jaar na het zware Fearless is er nu Everything you want, dat door de band zelf wordt omschreven als rauw en sexy. "We hebben een cd gemaakt die heel erg staat voor wie wij nu zijn. Tijdens die heavy jaren was muziek een uitlaatklep. Er was weinig leuks aan. De platen toen waren heel zwaar. Zoals Fearless. Dat was vooral het verwerken van dagboeken. Bij Everything you want wilden we juist vooral lol hebben omdat we zo goed in ons vel zitten. Want ja, muziek is altijd een reflectie van de energie waarin ik me bevind. Anders werkt het niet en wordt het een soort kunstje. Ik kan oprecht zeggen: Het is nog nooit zo leuk geweest om in Kane te zitten."
Dinand kan aanstekelijk vertellen over de beginperiode van Kane. Gedreven waren hij en medeoprichter Dennis van Leeuwen altijd al: "Dan stonden we daar als aspirant rocksterren te spelen in discotheek de Hoeve alsof we in de Kuip stonden. We gingen er gewoon voor, gedreven door een droom." Met een glimlach op zijn gezicht vertelt hij over hun eerste interview voor TV West, een lokaal tv-station in Den Haag. "Bloednerveus waren we, want we moesten Where do I go now live spelen. Toen het was uitgezonden liep ik zelfverzekerd de straat op. Zo van: nou Den Haag, komt u maar! Maar geen hond had het gezien natuurlijk. Toen iemand drie weken later opeens vroeg of ik niet die jongen was, reageerde ik als een kind zo blij: ja-ja-ja!" Overpeinzend: "In het begin is het allemaal fantastisch. Dan loop je langs die circustenten en wil je zo graag eens het aapje spelen. Maar als je het tien keer gedaan hebt, is het allemaal niet zo boeiend meer. Dan krijg je te maken met gedoe en de negatieve kanten van bekend zijn. Ik kan als een van de weinigen zeggen dat ik het hele circus nu wel gezien heb. Ik pik alleen nog de dingen eruit die ik boeiend vind. Dat geldt voor mijn hele leven. Voorheen besteedde ik te veel aandacht aan details die voor de big picture niets uitmakten. Ik weet nu wat belangrijk is en wil alles uit het leven halen wat erin zit."

Is dat terug te voeren op het feit dat je veel mensen om je heen verloren hebt?
 Ja. Niets duurt eeuwig, daar ben ik me door al die ellende wel bewust van geworden. Als je iets wilt, dan moet je het nu doen. Een aantal mensen om me heen kon het niet meer omdat ze moesten vertrekken. Dan doe ik dat ding wel voor ons allemaal.

Je drijft op passie, slaapt maar vier a vijf uur per nacht. Kun je makkelijk ontspannen?Nee. Nou, wel op mijn manier, maar dat is niet wat een ander onder ontspanning verstaat. Luce en ik hebben thuis iemand voor ons werken en die zegt altijd: "Jouw manier van ontspannen is in tijden van extreme drukte nog meer dingen aannemen!" Dat klopt. Ik moet echt de knop om dwingen. Zelfs in ons huis op Ibiza ben ik constant aan het werk. Dan zegt Luce: doe nou eens rustig. Dat lukt uiteindelijk wel, maar daarvoor moet ik me bij wijze van spreken eerst vastbinden. Ontspannen is niet mijn sterkste kant. Ik heb er nu ook simpelweg geen tijd voor: ik heb maar zoveel uren in een dag. Tegen mijn vrienden heb ik ook gezegd: jongens, het is geen kwade wil, maar beschouw me maar even niet als vriend die er is. Tot die en die tijd ben ik er niet. Niet leuk, maar ze begrijpen het. Dat zit goed.

Hoe combineer jij het vaderschap met je carriere?
Lachend: Met een heel begrijpvolle vrouw. Luce komt uit het rock - 'n - roll wereldje, ze heeft jaren voor The Rolling Stones gewerkt. Ze weet hoe het werkt. Daar hebben we het van tevoren ook over gehad. Zo van: oké, we weten wat er op ons af gaat komen. Willen we dit? Kunnen we dit aan? De realiteit is dat zij veel van het thuisfront op haar schouders moet dragen. Ik ben op mijn avontuur. Voor mijn kindjes is het ook de realiteit: papa is een rockster. Maar dan wel eentje die niet op zijn egocentrische solotournee is, zeg maar.

Hoe heeft het vaderschap je veranderd?
De geboorte van Dean is mijn redding geweest. Ik kwam toen uit een bizarre periode waarin een aantal mensen achter elkaar was overleden. Niet dat ik ooit de hand aan mezelf zou slaan, maar ik kwam wel een beetje in zo'n flow terecht van: als iedereen maar naar het volgende hoofdstuk gaat, dan zou ik het ook niet erg vinden om daar eens te gaan kijken. En toen kwam Dean. En hoe hopeloos je eigen situatie ook is, als je een kind hebt, cijfer je dat weg. Dan duw je alles opzij voor zijn welbehagen. Het vaderschap heeft relativiteit gebracht. Het gaat niet meer alleen om mij. Het is zoveel fijner om te kunnen delen. Met je kinderen, in je relatie. Dat is voor mij het hoogst haalbare. Alleen is maar alleen. Dan kun je nog zo succesvol zijn, als je het niet kan delen, is het niets waard. Het liedje is niet meer alleen voor mezelf, maar voor ons samen. Een heel bijzonder gevoel, met niets te vergelijken.
Dinand kijkt met plezier terug op zijn eigen jeugd, die hij met zijn ouders en oudere zus Dinana in Gorinchem doorbracht. "Onze ouders hebben altijd geprobeerd om het voor ons zo goed mogelijk te maken. Terwijl we het helemaal niet breed hadden. Als kind interesseert je dat ook helemaal niet." Een stil jongetje was hij, heel verlegen ook. Maar het vuur om muziek te gaan maken dreef hem al op zijn tiende het podium op. "Toen kwam dat entertainertje in me naar boven dat alles durft. Dat is nog steeds zo. Dat verlegen jongetje is inmiddels opgegroeid in een stuk minder verlegen. Ik ben heel zelf verzekerd. In de dingen die ik wil doen, in de dromen die ik najaag."

Je hebt het imago arrogant en lastig te zijn. Waar denk je dat dat beeld vandaan komt?
 Van mensen die mij niet kennen. Het hoort ook bij het clichebeeld van het hele rock - 'n - roll ding. Nou, prima, ik voel de behoefte niet mezelf te verdedigen. Ik denk ook dat het wel waar is of waar was. Ik leg mijn lat heel hoog, zoek grenzen op. En Nederland is juist een land van concessies. Daar moet je vooral normaal zijn en binnen de grenzen blijven. Zo zit ik niet in elkaar. Ik omschrijf mezelf wel eens als een romantische perfectionist. Ik wil ergens helemaal voor gaan en mijn gevoel volgen. En ik denk altijd dat het beter kan. Concessies en ik zijn een moelijke combinatie. Voorheen was ik erg koppig. Toen was het my way or the highway. Als iemand iets anders wilde, dacht ik: fuck you! Nu weet ik dat ik alleen maar beter kan worden als ik me openstel voor de ideeën van anderen. Dat is wel de relativering na alle shit.
Van alle (pers)aandacht rondom zijn persoon trekt Dinand zich zowieso weinig aan. Gedecideerd: "Ik ben totaal niet bezig met wat mensen van mij vinden - of dat nu positief of negatief is. Ik zit zo in mijn eigen wereld, ik doe gewoon mijn eigen ding alsof er niets aan de hand is." Vriendin Lucy had het er in het begin wel moeilijk meer. "Zij heeft nooit in de picture willen staan. En toen opeens met mij en dat ook nog op zo'n heftig moment - dus met veel persaandacht - daar moest ze erg aan wennen. We hebben ook gekke dingen meegemaakt. Achtervolgd worden, voortdurend mensen die staren en overal filmpjes lopen te maken op straat. Maar het gaat hartstikke goed nu." Muzikaal gezien vindt Dinand de aandacht juist fantastisch. "Ik val bij de muzikanten binnen de categorie rocksterren en die hebben nu eenmaal een ego van hier tot Tokio. Dat kan niet genoeg gevoed worden."

Hoe ijdel ben jij?
Behoorlijk. Ik vind het leuk om er leuk uit te zien en vind ook dat ik er leuk uitzie. Dan ben je wel ijdel. Ik ben er niet constant mee bezig, maar als ik bijvoorbeeld mooie kleren zie, dan koop ik die. Ik heb de energie weer om daarmee bezig te zijn. In de zware, donkere jaren dacht ik: lekker belangrijk. Als je door iets groots wordt aangereden, ben je echt niet bezig met de laatste mode uit Parijs. Dan interesseert je dat geen reet. En nu is het leven weer zo simpel dat het weer leuk is. Luce en ik hebben ook veel vrienden die in de modebranche werken. Gisteren heb ik toevallig Viktor&Rolf ontmoet en als ik kijk naar een Karl Lagerfeld...Ja, net als de muziekwereld vind ik de fashion business gewoon fascinerend.

Hoe voelt het om ouder te worden?
Heel goed, heel prettig. Het heeft me tot nu toe alleen maar meer duidelijkheid en relativeringsvermogen gebracht. Als ik terugkijk, ben ik trots. Ik was 21, had een strandtent, maar was ook aan het studeren en weet ik veel allemaal wat. Ik heb altijd keuzes gemaakt vanuit mijn gevoel. Ik ben constant zoekende naar de kern, naar het echte. Voor mij is ouder worden die zoektocht naar dat echte.

Je hebt je leven wel eens vergeleken met het avonturenboek "De schepsjongen van Bontekoe". Bij welk hoofdstuk ben je inmiddels aangeland?
Haha, we zitten op volle zee en het kan overal naartoe!